ดประเมินนิกำยเทวมำรไว้ดี เชื่อกันว่ำไม่ช้ำก็เร็วนิกำยเทวมำรก็จะล่มสลำย
หลังจำกได้รับข่ำว เหลียงผิง ผู้อำวุโสใหญ่แห่งแดนศักดิ์สิทธิ์เทียนเจ๋อก็ตื่นเต้นเสียจนไม่เป็นอันฝึกฝน
เขำหยิบยันต์สื่อสำรมำติดต่อสำยลับในแดนอุดร “ศึกระหว่ำงสองฝ่ำยเปิดฉำก เจียงผิงอันตำยแล้วหรือยัง?”
จำกกระบวนกำรศึกทั่วไป ก่อนศึกเปิดฉำก สองฝ่ำยจะส่งคนประลองกัน กล่ำวกับว่ำเผ่ำมำรฝึกฝนอัจฉริยะล ้ำเลิศมำรับมือเจียงผิงอันแล้ว
“เจียงผิงอัน… มิตำยขอรับ”
สำยลับเหมือนจะได้รับรู้ข่ำวอันน่ำตกใจยิ่ง เขำตอบกลับมำอย่ำงสุดขุ่นมัว
“ไม่ตำย?”
รอยยิ้มของเหลียงผิงจำงลงเล็กน้อย “เจียงผิงอันชนะ? แต่ก็เข้ำใจได้ เพรำะถึงอย่ำงไร ปีศำจร้ำยนั่นก็ยำกรับมืออยู่แล้ว”
“แต่ถึงเจียงผิงอันไม่ตำย ป่ำนนี้นิกำยเทวมำรของเขำก็น่ำจะพ่ำยแพ้ถอยร่นไปแล้ว”
มีเขตแดนมำรมืดทมิฬหนุนหลัง นิกำยเทวมำรไม่มีทำงชนะได้เลย
ทว่ำ สำยลับที่อีกฝั่งของยันต์สื่อสำรเงียบไป
เมื่อสำยลับไม่ตอบ เหลียงผิงก็เหมือนตระหนักบำงสิ่ง รอยยิ้มหำยสิ้นไปจำกใบหน้ำ
“อย่ำบอกนะว่ำนิกำยเทวมำรยื้อไว้ได้!”
สำยลับสูดหำยใจลึก และกล่ำวเสียงขรึม “มิเพียงยื้อไว้ได้ กระทั่งขับทัพมำรไปได้ด้วย ขณะนี้นิกำยเทวมำรก ำลังฉวยโอกำสยำมได้เปรียบไล่ล่ำตำมไป!”
“ไม่มีทำง!”
เหลียงผิงแผดเสียง “เท่ำที่ผู้อำวุโสผู้นี้รู้ นิกำยเทวมำรจนกรอบเสียจนไร้ทรัพยำกรไปซื้ออำวุธวิเศษจำกส ำนักต้วนเซียนและโอสถจำกส ำนักหลอมโอสถด้วยซ ้ำ
