ในสายตาผู้อื่น มั่วชงมิได้ทำผิด ทุกสิ่งนั้นก็เพื่อนิกายเทวมาร
แต่เจียงผิงอันฆ่ากันทันที เป็นการกระทำเกินไปอย่างจริงแท้
“หากคิดทำร้ายบุตรีข้า ไม่ว่าหน้าไหนก็ต้องตาย จะปลดข้าจากตำแหน่งหรือล้างแค้นมั่วชงไหมเล่า?”
ปราณอันน่าสะพรึงกลัวปกคลุมกายเจียงผิงอัน ไร้ร่องรอยอารมณ์บนใบหน้าเย็นชา
ขณะที่ยอดฝีมือจากตระกูลมั่วกำลังจะพูดอะไร จู่ ๆ คลื่นปราณมารอันชวนผวาก็หลากออกมาจากตำหนักเจ้านิกายเบื้องหลัง มันเป็นปราณมารแท้ ๆ แต่กลับให้ความรู้สึกสูงส่งศักดิ์สิทธิ์
ปราณมารนี้ปรากฏขึ้น ทะลวงสู่จักรดาราเหนือสรวง เป็นภาพอันน่าตกใจ
ปวงชนยังไม่ทันหายตะลึง ยามเห็นเหตุการณ์นี้ ก็ขวัญผวาไปอีกครั้ง
เกิดอะไรขึ้น? นิมิตนี้เกิดขึ้นได้อย่างไร? มีผู้ทะลวงขอบเขตหรือ?ผู้ใดกัน?
แอ๊ด~
ประตูโถงหลักถูกผลักเปิด เงาร่างน้อยเหินออกมา ตุปัดตุเป๋กลางอากาศ
“ท่านพ่อ! ท่านพ่อ! ดูสิเจ้าคะ เมี่ยวอีบินได้ล่ะ!”
เจียงเมี่ยวอีบรรลุแปรแรกของ ‘มารสวรรค์เก้าแปร’ พ้นสามัญ
เมื่อเห็นคลื่นปราณจากตัวเจียงเมี่ยวอี ปวงชนก็ตะลึงจังงัง
“คลื่นพลังกฎเกณฑ์!”
“เพิ่งเริ่มฝึกฝนก็ถึงกับควบคุมกฎเกณฑ์ได้แล้ว!”
“มิเพียงเท่านั้น คลื่นพลังนี้ยังเป็นของกฎเกณฑ์ขั้นสอง!ขอบเขตแปรเทวะ บรรลุขอบเขตแปรเทวะตั้งแต่แปดปี!”
ขณะนี้ กระทั่งสัตว์ประหลาดเฒ่าผู้ยืนยงเป็นหมื่น ๆ ปียังมิอาจสะกดความตกใจไว้ได้
มิติเวลาคลับคล้ายแน่นิ่ง ทุกสายตามองมายังเจียงเมี่ยวอีตาค้าง
เจียงเมี
