ยามปวงชนได้ยินเจียงผิงอันบอกว่ายอดฝีมือระดับเซียนผู้นี้มิกล้าลงมือ พวกเขาล้วนคิดว่าเจียงผิงอันอยากให้พวกเขาไปตาย
คนเขาเป็นเซียน มีหรือจะไม่กล้าลงมือ?
เจียงผิงอันจ้องมองหมอกดำอย่างเฉยชา “หากเขากล้าลงมือไฉนเลยจะรอจนบัดนี้ ไฉนต้องเอาศาสตราเซียนมาล่อใจพวกเจ้า?”
ได้ยินเช่นนี้ ปวงชนก็ผงะไปเล็กน้อย
นั่นสิ อีกฝ่ายเป็นเซียน แข็งแกร่งเลิศล ้า มีศาสตราเซียนกับตัวต่อให้อีกฝ่ายมาปล้นกันตรง ๆ ก็สมเหตุสมผล พวกเขาหยุดเช่นไรก็มิได้ ไฉนจึงมาเสนอแลกเปลี่ยน?
เขามิกล้าลงมือจริงๆ หรือ?
แต่ทำไมล่ะ?
ปวงชนมองเจียงผิงอันอย่างงุนงง
เจียงผิงอันกล่าวอย่างสุขุม “ง่ายมาก เพราะเขากลัวจะถูกยอดฝีมือจากภพเซียนเจอตัว กลัวตายน่ะสิ”
ถูกยอดฝีมือจากภพเซียนเจอตัว? กลัวตาย? ปวงชนยิ่งงุนงงไปใหญ่
หมอกสีดำพลันบิดวนรุนแรง มีดดำในมือนั้นแผลงฤทธิ์ชวนสะพรึง
“เจ้าหนู เจ้ารู้มากจริง ๆ แต่ต่อให้เซียนผู้นี้มิใช้พลังเซียน เพียงศาสตราเซียนก็ทำให้พวกเจ้านิกายเทวมารเสียหายสาหัสได้”
“ข้าจะให้โอกาสสุดท้ายกับนิกายเทวมาร ส่งร่างเซียนมารมาแล้วเอาศาสตราเซียนไป หรือบรรลัย!”
เขาแผ่ปราณเซียนชวนสะท้านออกมาอีกเสี้ยว ทำให้ปวงชนขวัญเสียก้าวถอยไปอีกครั้ง
ปราณนั้นน่าสะพรึงกลัวเสียจนสิ้นความคิดจะต่อต้าน
“เอาศาสตราเซียนดีกว่า! ผู้อาวุโสรีบฆ่าเจียงผิงอันเถอะ!” ผู้อาวุโสใหญ่มั่วชงแผดเสียง
เขาอยากเพียงให้เจียงผิงอันตายเสียเดี๋ยวนี้ นี่ก็เป็นโอกาสยอดเยี่ยมที
