มั่วชงสัมผัสจิตสังหารรุนแรงได้ ก็นำสมบัติลับออกมาคุ้มกายทันที
“เจ้าโจมตีมาครั้งก่อน ข้าก็แค่บาดเจ็บ เจ้าอยู่เพียงขอบเขตหลอมสุญตา คิดว่าจะฆ่าข้าได้จริง ๆ หรือ?”
มั่วชงป้องกันตนเองแน่นหนาสุดขีด เขาจะไม่ถูกเจียงผิงอันโจมตีอีกแน่ ๆ
ทันใดนั้น ภาพตรงหน้าเขาพลันแปรเปลี่ยน เขากลับมาอยู่ที่แถบผาสะบั้นฟ้า บุตรเขากำลังอ้อนวอนร้องขอชีวิต
มั่วชงผงะไป มิใช่บุตรเขาตายด้วยฝ่ามือเขาเพราะล่วงเกินเจียงผิงอันแล้วหรือ? ไฉนจึงปรากฏขึ้นอีก?
มิใช่! วิชามายา! นี่คือวิชามายา!
มั่วชงอาศัยพลังวิญญาณอันกล้าแกร่งของยอดฝีมือขอบเขตบูรณาการขจัดมายาสิ้นไป
ทว่า ทันทีที่เขาคืนสติ เขาก็พบว่ากิ่งไม้สีทองปรากฏที่หว่างคิ้วเขาแล้ว
เปรี้ยง!
มั่วชงคิดปัดป้อง แต่ก็สายเกินไป ร่างของเขาระเบิดแหลกเละ
ครั้งนี้ เจียงผิงอันโจมตีหว่างคิ้วมั่วชง ทำลายเขาไปพร้อมกับยันต์ตัวตายตัวแทน มิอาจฟื้นคืนได้อีก
ของอย่างยันต์ตัวตายตัวแทนมิค่อยเป็นประโยชน์นักในการต่อสู้ระดับสูง
โลหิตและเศษเนื้อย้อมพื้นแดงฉาน เจียงผิงอันยืนกลางกองเลือดด้วยสีหน้าเย็นชา
เห็นเช่นนี้ ยอดฝีมือในนิกายเทวมารล้วนผงะนิ่ง
ขณะนั้น พวกเขาสัมผัสได้ว่าเจียงผิงอันมีคลื่นเคล็ดพลังบนกาย
เจ้านิกายบรรลุขอบเขตบูรณาการแล้ว!
ไม่สิ พูดให้ถูกก็คือ เจ้านิกายสร้างขอบเขตที่สี่สำเร็จ!
อายุเพิ่งร้อยปีเศษ ก็สร้างขอบเขตที่สี่ได้แล้ว!
ผู้อื่นต้องใช้เวลานับพัน ๆ ปีกว่าจะบรรลุขอบเขตบูรณาการ ต่อให้
