นสุดกำลัง ให้ยอดฝีมือจากภพเซียนหาภพแร้นแค้นเจอ แล้วเราก็จะได้ตายด้วยกันหมด”
สีหน้าของมารสวรรค์พลันชะงัก ก่อนจะบูดเบี้ยวเหยเก
เหตุที่พวกเขาผนึกตัวเองในเขตแดนมารมืดทมิฬ มิกล้าใช้พลังเซียนก็เพราะกลัวถูกยอดฝีมือในภพเซียนพบตัว
หากพวกเขาเรียกยอดฝีมือจากภพเซียนมาจริง ๆ พวกเขาเขตแดนมารมืดทมิฬย่อมไร้ทางหนี ต้องตกต ่าเป็นเพียงอาหาร
เนิ่นนานจากนั้น ปากของมารสวรรค์จึงเอ่ยวาจา “ดี ดีมาก”
“เจ้าคิดจริง ๆ หรือว่าเราเขตแดนมารมือทมิฬมิใช้อำนาจเซียนก็ทำอะไรเจ้ามิได้?”
“ในสิบปี เซียนผู้นี้จะทำให้นิกายเทวมารพินาศสิ้น!”
“ปราณมารในโลกหล้าเกิดมาเพราะเซียนผู้นี้ พวกเจ้านิกายเทวมารก็เกิดมาได้เพราะเซียนผู้นี้ และมันก็จะพินาศไปเพราะเซียนผู้นี้ด้วยเช่นกัน!”
หลังทิ้งวาจาไว้ มารสวรรค์ก็หันกายหายจาก
เมื่อฟังปัจฉิมวาจาของเขา ยอดฝีมือทั้งหมดในนิกายเทวมารล้วนตะลึง
ปราณมารเกิดขึ้นเพราะเขา? เขาคือที่มาของปราณมารทั้งหมดในหล้า?
ตำนานกล่าวไว้ ว่าปราณมารทั้งหมดในโลกหล้ามาจากมารสวรรค์
หรือจะเป็นมารสวรรค์ผู้นี้!
ความกลัวจากวิญญาณชอนไชทุกดวงใจ ล่วงเกินตัวตนร้ายกาจนี้ไปแล้ว แล้วพวกเขานิกายเทวมารควรทำเช่นไร?
มั่วชงซึ่งมือหักไปแผดเสียง “จบสิ้นแล้ว นิกายเทวมารบรรลัย!หากล่วงเกินเขตแดนมารมืดทมิฬ เราก็ตายกันหมด! ทั้งหมดนี้เพราะเจียงผิงอันไม่ยอมส่งร่างเซียนมารให้ ปัญหาทั้งหมดนี้จึงเกิด!”
เจียงผิงอันพลันหันไปมองอีกฝ่ายอย่างเย็นเยียบ
