ง่างามบริสุทธิ์ มิอาจจ้องมองได้ตรง ๆ
“เฉียนฮวั่นโหรว!”
ยอดฝีมืออาวุโสของนิกายเทวมารตระหนักถึงตัวตนของผู้มา
ไฉนจู่ ๆ เฉียนฮวั่นโหรวจึงปรากฏตัว?
แม้จะไม่รู้ว่านางมาทำไม แต่เมื่อเห็นนางถือศาสตราเซียนในมือปวงชนก็ใจชื้นขึ้นมาก
มีกระบี่ประหารเซียนอยู่ น่าจะข่มอีกฝ่ายได้บ้าง
นี่คือสิ่งที่ทำให้เจียงผิงอันมั่นใจพออาจหาญหมิ่นเซียน เสี่ยวเซียง
ริมฝีปากแดงของเฉียนฮวั่นโหรวเผยอน้อย ๆ กล่าวพลางจ้องมองเซียนจากเขตแดนมารมืดทมิฬอย่างเนิบเนือย “ไสหัวไป”
ดวงตาของมารสวรรค์เบิกกว้าง จ้องมองเฉียนฮวั่นโหรวอย่างไม่อยากเชื่อ “ขอบเขตเซียนมนุษย์! เจ้าบรรลุเซียนแล้ว!”
ภพแร้นแค้นขณะนี้มิอาจบรรลุเซียนได้ ไฉนนางจึงบรรลุเซียน?
เมื่อได้ยินเสียงอุทานนี้ ยอดฝีมือจากนิกายเทวมารยิ่งตกใจจังงัง
เฉียนฮวั่นโหรวเป็นเซียน? เป็นไปได้เช่นไร!
ในยุคสมัยนี้ การเป็นเซียนเป็นไปไม่ได้แท้ ๆ ต่อให้บรรลุเซียนได้ก็ควรขึ้นสู่ภพเซียนไปแล้ว
แม้มารสวรรค์จะตกใจ แต่เขาก็มิได้กลัวเฉียนฮวั่นโหรว และรู้จักกระบี่ประหารเซียน
“ราชวงศ์ต้าเฉียนของเจ้ากำลังคิดล่วงเกินเขตแดนมารมืดทมิฬของข้า? คิดว่าข้าเป็นเซียนผู้เดียวในเขตแดนมารมืดทมิฬหรือ?”
มีเซียนมากกว่าหนึ่ง? ร่างของยอดฝีมือในนิกายเทวมารสะท้านหัวใจยิ่งขวัญผวา เขตแดนมารมืดทมิฬต้องน่ากลัวเพียงไรกัน?
เฉียนฮวั่นโหรวยิ้มเหยียดหยัน “ก็แค่ขยะเน่ากองหนึ่ง หากพวกเจ้าเซียนมนุษย์กล้าลงมือ ข้าจะปลดปล่อยพลังเซีย
