ชงมิสนใจความคิดของจี้เฟยสักนิด ปากตะโกนบอกปวงชน
“ยกมือลงคะแนน ผู้ใดเห็นด้วยให้ส่งเจียงเมี่ยวอีไปแลกกับศาสตราเซียนบ้าง!”
ว่าพลาง เขาก็ยกมือก่อนใคร
เปรี้ยง!
ทันทีที่มือของมั่วชงชูขึ้น กิ่งไม้สีทองกิ่งหนึ่งพลันปรากฏจากสุญตา โบยลงมาใส่มือที่ยกขึ้นของมั่วชงทันที
สุญตาถูกฉีกเปิด แล้วเจียงผิงอันซึ่งถือกิ่งมารสะเทือนสรวงในมือก็เดินออกมา ใบหน้าเย็นเยียบราวน ้าแข็งหมื่นปี ทำให้ปวงชนมิกล้ามองตรง ๆ
จี้เฟยผู้กำลังจะลงมือพลันชะงัก ยามเห็นชายผู้นี้ปรากฏ นางก็รู้สึกโล่งใจอย่างบอกไม่ถูก
“ผิงอัน เจ้าต้องหาทางช่วยนะ มีคนจะชิงตัวเมี่ยวอีไป!” จี้เฟยกล่าวด้วยดวงตาแดงฉาน
ใบหน้าของมั่วชงเปี่ยมโทสะ ยกมืออีกข้างที่เหลือชี้เจียงผิงอันพลางแผดเสียง
“เจ้ากล้าลอบโจมตีผู้อาวุโสผู้นี้! ละเมิดคำสอนของนิกายเทวมาร และตามคำสอน เจ้าจะต้องถูกถอนจากตำแหน่งเจ้านิกาย!”
เปรี้ยง!
เจียงผิงอันโบยอีกไม้ใส่มั่วชงทันที
มั่วชงหาคาดคิดว่าเจียงผิงอันจะลงมือไม่ จึงมิได้เตรียมตัวป้องกันเลย
อักขระเรืองรองภายใต้หมอกโลหิต มั่วชงถูกคืนชีพด้วยผลจากยันต์ตัวตายตัวแทน
เขาถอยออกมาทันที หนีไปไกลแล้วจึงกล้าแผดเสียงต่อ “เจียงผิงอัน! เจ้าหมายความเช่นไร! ล่วงเกินกฎนิกายอย่างโจ่งแจ้งเช่นนี้จากวันนี้ไป เจ้าจะมิใช่เจ้านิกายเทวมารอีก!”
เขาพลันนึกอะไรได้ ก่อนจะกล่าวด้วยรอยยิ้มเหี้ยมเกรียม “บุตรีเจ้าก็จะถูกพาตัวไป เจ้าหยุดเช่นไรก็ทำไม่ได้ ฮ่า ๆ!”
เมื่อคิ
