ล้วเธอมีสิทธิ์อะไรมาสั่งสอนเขา?
เขามองเฝ่ยไป๋ลู่ด้วยสายตาดูแคลน “มันเป็นเรื่องของฉัน ฉันไม่รบกวนคุณเฝ่ยให้ต้องมาสนใจเรื่องนี้”
เธอควบคุมมันไม่ได้ และไม่จำเป็นต้องใส่ใจ
เฝ่ยไป๋ลู่เพียงระบายยิ้มอ่อน
หากยืนกรานจะรนหายที่ตาย ก็ไม่แปลกหากจะล้มเหลวในการปฏิบัติตนตามวิถีปรมาจารย์เต๋า
“คุณเฝ่ย คุณต้องการหยกแบบไหน เรามีหลายแบบ ทั้งยังมีพลอยคาลซิโดนี*[2] โมรา*[3] แจสเปอร์*[4] กรีนอเวนเจอรีน*[5]” ฉือยงเหยียดยิ้มที่มุมปากแล้วหยิบหยกชิ้นหนึ่งขึ้นมา “นี่คือหยกซิ่ว เป็นหนึ่งในสี่หยกที่มีชื่อเสียงของประเทศจีน ตัวหยกเป็นสีเขียวล้วน และมีเนื้อสัมผัสที่ละเอียดมาก มีรอยแตกและคราบสกปรกน้อย เหมาะสำหรับคุณมาก”
เฝ่ยไป๋ลู่มองเขาด้วยสายตาแฝงนัย
ปริมาณการซื้อขายหยกซิ่วในประเทศจีนมีมากมาย ทั้งยังราคาต่ำเมื่อเทียบกับหยกอื่น ๆ ในตลาด
ฉือยงกล่าวว่าหยกซิ่วเหมาะกับเธอ ล้วนแต่เป็นการประชดประชัน
“ไม่พอใจเหรอ งั้นเรามาดูอันอื่นกันดีกว่า” ฉือยงหยุดเมื่อเขาพอใจแล้ว แต่ในใจกลับสบถขึ้น ‘นี่มันบ้าอะไร ทำไมเขาถึงรู้สึกถึงความกดดันเหมือนกับคุณชายสามเวินจากเธอ’
[1] นครบุปผา หมายถึง ผู้หญิงที่อ่อนโยนมีเสน่ห์และมีน้ําใจ เปรียบเหมือน เมืองที่อ่อนโยนสําหรับผู้ชาย ซึ่งเป็นคําพูดที่คลุมเครือไม่เสื่อมเสียหรือยกย่อง สมัยราชวงศ์ฮั่น จ้าวเฟยเหยียนเป็นฮองเฮาของจักรพรรดิเฉิงแห่งราชวงศ์ฮั่น เธอชนะใจจักรพรรดิและรวบรวมความรักไว้ในวัง ‘เมือง
