ากมากที่คุณชายสามเวินจะจ้องมองอย่างเงียบขรึม
เส้นเลือดบนหน้าผากเฝ่ยไป๋ลู่พลันปูดโปนขณะกล่าว “ไม่ใช่!!”
ไอ้งูงั่งนั่นทำให้เธอต้องอับอายจริง ๆ กลับไปเธอจะทำซุปงูเพื่อบรรเทาความตกใจนี้
ความเย็นยะเยือกแผ่ออกมาอย่างไร้สิ้นสุด จนงูตัวน้อยซึ่งซ่อนตัวอยู่ในกระเป๋ากลัวมาก แต่ก็อดไม่ได้ที่จะเรอ
เฮ่อเหลียนเจี๋ยอยากจะพูดอย่างอื่น แต่เสียงพูดด้วยความโกรธก็ดังขัดขึ้น “พาหมอออกไป ส่วนคุณเฝ่ยอยู่ต่อ”
“คุณชายสาม ฟื้นแล้วเหรอครับ” เฮ่อเหลียนเจี๋ยประหลาดใจ แต่เมื่อเห็นสีหน้าเคร่งขรึมของคุณชายสามเวิน เขาก็กลับออกไปพร้อมหมออย่างเชื่อฟัง กระนั้นก่อนเดินออกไปเขาก็ไม่วายเตือนเฝ่ยไป๋ลู่ “นวดคุณชายสามเวินให้ดี ๆ เข้าใจไหม”
ใบหน้าของเฝ่ยไป๋ลู่พลันเย็นชาขึ้น
คุณเฝ่ยสงบนิ่งเหมือนสายน้ำมาตลอด เวินสือเหนียนจึงไม่เคยเห็นเธอโกรธขนาดนี้มาก่อน
แต่เลขาของเขาก็เป็นคนแปลก ๆ เช่นกัน
เวินสือเหนียนคลี่ยิ้มและพูดติดตลก “คุณเฝ่ย ทำไมคุณไม่นวดต่อล่ะ”
เฝ่ยไป๋ลู่เหลือบมองเขาก่อนแค่นเสียง
“คุณยังอยากจะทำต่อใช่ไหม ฉันจะพยายามอ่อนโยนให้มากที่สุด เพราะงั้นอดทนกับฉันอีกหน่อยนะ”
เฝ่ยไป๋ลู่กดมือลงบนจุดฝังเข็มหลายจุดบนต้นขาของชายคนหนุ่มทันที
“อู้…” เวินสือเหนียนร้องเสียงอู้อี้
เฮ่อเหลียนเจี๋ยที่กำลังแอบฟังอยู่นอกประตู เผลอสูดลมหายใจเร็วขึ้นครึ่งจังหวะ
เขาเพิ่งทำลายเรื่องดี ๆ ของคุณชายสามหรือเปล่า
ประโยคพวกนี้เขาแอบฟังได้ใช่ไหม?
[1] แม
