เท่านั้น แต่มือของเธอก็แปดเปื้อนไปด้วยไอสีดำน่ากลัวแล้ว
ทันใด ก่อนที่ไอพลังงานความตายนี้จะกระจายออก เจ้างูตัวน้อยก็ดูดกลืนมันเข้าไป
เมื่อเฝ่ยไป๋ลู่เห็นสิ่งนี้ ม่านตาพลันหดตัวและหัวใจก็แข็งทื่อ
เจ้างูนี่ไม่เพียงสามารถคายผลบุญออกมาได้ แต่ยังสามารถกลืนพลังแห่งความตายได้ด้วยหรือ?
ไม่ ไม่น่าจะเป็นไปได้…
การคาดเดาแปลกประหลาดเกิดขึ้นในใจของเธอ และหญิงสาวก็ระงับความคิดนั้นอย่างรวดเร็ว…
“เฝ่ยไป๋ลู่ ยัยคนโกหก บอกว่าไม่มีความคิดสกปรกต่อคุณชายสาม แต่จริง ๆ แล้วเธอฉวยโอกาสจากการที่พวกเราไม่อยู่ ถอดกางเกงของคุณชายสามออกแล้วแตะต้นขาของเขาเรอะ!” เฮ่อเหลียนเจี๋ยที่พาหมอมากระแทกประตูเข้ามาโวยวายทันที
เฝ่ยไป๋ลู่สะดุ้งกับคำพูดของเขา นี่มันใส่ร้ายกันชัด ๆ
เธอปล่อยมือ เงยหน้าขึ้น แล้วก็สบกับดวงตาสีเข้มคู่หนึ่ง
เวินสือเหนียนฟื้นแล้ว
เขากำลังมองเธอ หรือถ้าพูดให้ถูกคือกำลังมองมือของเธอ
หนังศีรษะของเฝ่ยไป๋ลู่ชาวาบ เหมือนจะเห็นฉากฆาตกรรมที่ทำให้เธอกลัวที่สุดปรากฏขึ้น
เธอหายใจเข้าลึก ๆ ด้วยใบหน้าสงบนิ่ง ชักมือกลับมาอย่างใจเย็น “ฉันเรียนรู้เทคนิคการนวดพิเศษ พอดีเห็นว่ากล้ามเนื้อขาของเขาลีบ ฉันจึงนวดขาให้เขา”
เฮ่อเหลียนเจี๋ยสงสัย “เธอไม่ได้กำลังกินเต้าหู้*[2]คุณสามจริง ๆ เหรอ”
เมื่อได้ยินประโยคนี้ หน้าของเวินสือเหนียนพลันถมึงทึง
ดวงตาของเขาเคลื่อนจากเฝ่ยไป๋ลู่ไปยังเฮ่อเหลียนเจี๋ยและกลุ่มแพทย์ที่อยู่ข้างหลัง
หาย
