“สารเลว!!”
ดวงตาของเจ้าหุบเขาพยัคฆ์ด าแดงฉาน
เดิมที นี่คือโอกาสทาลายสานักขวานฟ้ า แต่ทุกสิ่งล้วนถูกคนผู้นี้ ทาลายสิ้น!
สารเลวนี่!
ขณะที่หยางเฉาหมิงกาลังจะอ้าปากพูดต่อ ปราณอันน่ า สะพรึงกลัวสายหนึ่งก็แผ่ออกมาจากทั่วทิศ
“น่าเสียดายที่ค่ายกลเปิดเสียก่อน”
ยอดฝีมือขอบเขตแปรเทวะสองคน และผู้ฝึกตนจ านวนมากเหิน เข้ามาจากไกล ๆ
คนเหล่านี้ล้วนเหน็ บกระบี่ไว้เบื้องหลัง ปราณกระบี่ล้วนน่า สะพรึงกลัว
เมื่อเห็นคนเหล่านี้ หยางเฉาหมิงและหนิงโหยวล้วนสะท้านในใจ
เจ้าเคหาสน์เขาหลอมกระบี่!
ปรากฏว่าพวกเขาอยู่ที่นี่!
บทที่ 193 นกขมิ้นเบื้องหลัง
หูอวิ้น เจ้าเคหาสน์เขาหลอมกระบี่ลูบเครา สีหน้าสุดแสน เสียดาย
เขาคิดไปว่าสองมหจะสู้จนพ่ายทั้งคู่ มิคาดว่าค่ายกลจะถูก ท าลายลงก่อน
หากทั้งสองฝ่ายยังสู้กันต่อ คงฟังดูไม่สมเหตุผลนัก
เพื่อป้ องกันมิให้ธงค่ายกลถูกผู้อื่นนาไป พวกเขาจึงได้แต่ปรากฏ ตัวก่อนเวลา
“เขตหนองน้านี้ เคหาสน์เขาหลอมกระบี่ก็ต้องการ แน่นอน เรามี กฎระหว่างสานัก และเคหาสน์เขาหลอมกระบี่จะไม่รังแกผู้อ่อนแอ”
“เราประลองตัดสินกันอย่างยุติธรรมดีกว่า มาสิ ผู้ใดชนะหูหง เทียนบุตรข้าได้ ก็เอาเขตหนองน้านี่ไป”
ว่าจบ หูอวิ้นก็หันมองบุตรตนที่ข้างกาย
