ข้อ แบ่งการแข่งขันเป็นสามด่าน แล้วจึงเลือกผู้ชนะออกมา”
โหยวเชียนชิวกล่าวสิ่งที่เขารู้
คนผู้หนึ่งข้าง ๆ เขาคลี่ยิ้ม “การแข่งขันยุติธรรมยิ่ง ข้าได้ยินว่าที่นี่มีการใช้เส้นสายภายในอยู่ น่าจะเป็นข้ออ้างที่พวกไม่ผ่านประเมินจงใจสร้างขึ้นมากระมัง”
“บางทีสหายจางอาจมีโอกาสได้วิชาจำแลงเซียนมาก็ได้”
“ที่ไหนกันเล่า ข้ายังอ่อนด้อยมากนัก สหายจ้าวสิมากสามารถต้องมีโอกาสได้มาแน่แท้”
ดวงตาของผู้ฝึกตนทุกนามล้วนเปี่ยมความปรารถนาต่อวิชาจำแลงเซียน กระทั่งมีความรู้สึกว่าพวกตนจะได้วิชาจำแลงเซียนมา
เมื่อวันประชันชิงวิชาจำแลงเซียนคืบใกล้เข้ามาเรื่อยๆบรรยากาศในศาลาเติงเซียนก็ยิ่งทวีความตึงเครียด
วิชาจำแลงเซียนต้องใช้วิธีการเฉพาะเพื่อได้มา จัดประเมินเพียงหนในสามร้อยปี การพลาดโอกาสนี้ไปก็เท่ากับหมดวาสนากับวิชาจำแลงเซียน
จะบรรลุสรวงในหนึ่งย่างก้าวได้หรือไม่ ขึ้นกับครั้งนี้
ยามวันนี้มาถึงตามกำหนด ผู้ฝึกตนใต้ขอบเขตมหายานมากมายกระชุ่มกระชวยเบิกบาน มุ่งหน้ามายังจัตุรัสหน้าศาลาเซียน
พวกเฉียนฮวั่นโหรวมาหาเจียงผิงอันที่ผาสำนึกผิด
ทั้งผาสำนึกผิดเหลือเจียงผิงอันนั่งอยู่ลำพัง
คนทั้งหลายเข้ามาในบริเวณผา เมื่อสัมผัสกฎเกณฑ์อันปั่นป่วนรอบกายก็ปลดปล่อยโล่ป้องกันโดยไม่รู้ตัว
หลัวอีเฟยเดินมาหาเจียงผิงอันพลางเอ่ยปาก “เจ้าเอาเวลาห้าปีอันมีค่ามาทิ้งกับการนั่งที่นี่เนี่ยนะ?”
หากนางไม่เคยพบเจียงผิงอันมาก่อน นางอาจใช้คำไม่น่าฟังบางคำ
