เจียงผิงอันรีบอธิบาย “ครึ่งเดือนก่อน อู๋เชียนอวิ๋นจะปล้นข้า ข้า เลยฆ่าเขา”
“เรื่องไส้ศึกของพวกเจ้าสานักขวานฟ้ า ข้าหาเกี่ยวข้องด้วยไม่ นับว่าการกระทาของข้าช่วยเจ้าล้างแค้นแทนสานักได้ด้วยซ้า”
“เหลวไหล! เอาเหตุผลข้าง ๆ คู ๆ เช่นนี้มาอ้าง เห็นเราเป็ นคนโง่ หรือไร!”
ผู้อาวุโสคิ้วขาวเดือดดาล เงื้อขวานฟาดลงทันที
เจียงผิงอันขมวดคิ้ว หลบไปที่ขอบค่ายกลทันใด
เขากล่าวกับคนจากหุบเขาพยัคฆ์ดา “เรื่องนี้ไม่เกี่ยวกับข้า ปล่อยข้าออกไป”
“โอ้?”
หยางเฉาหมิงช าเลืองเจียงผิงอันอย่างประหลาดใจ “มิคาดเลย ว่าอู๋เชียนอวิ๋นจะตายไปแล้ว แต่ไม่เป็ นไร ก็แค่ไม่ต้องแบ่งอะไรให้เขา แล้ว”
เขาโบกมือสั่งการ “มา อย่าให้เหลือผู้ใดในอาคมนี้ที่มิใช่เราหุบ เขาพยัคฆ์ด า!”
“ฆ่า!”
เหล่าศิษย์หุบเขาพยัคฆ์ด ากู่ค าราม พุ่งเข้าใส่เหล่าผู้ฝึกตนจาก ส านักขวานฟ้ า
มหาศึกเจียนเปิดฉาก
ผู้ฝึกตนขอบเขตวิญญาณแรกก าเนิดสองคนพุ่งเข้าโจมตีเจียง ผิงอัน
เจียงผิงอันขมวดคิ้ว
มิคาดเลยว่าเรื่องเช่นนี้จะเกิดขึ้น และตัวเขาก็มิอาจหนีพ้น
เขาสัมผัสอานาจประหลาดซึ่งสูบปราณในกายได้
เป็ นค่ายกลที่ประหลาดนัก
