ยงผิงอันป้ายหนึ่ง “มีป้ายนี้อยู่ โดยรวมแล้วก็จะไร้ผู้ใดกล้าหาเรื่องเจ้า เข้าสถานที่ฝึกฝนมากมายได้ง่าย ๆ”
“ขอบคุณผู้อาวุโส”
เจียงผิงอันรับป้ายมาแล้วกุมกำปั้นคารวะ
“ขึ้นไปเถอะ”
ทังเซี่ยโบกมือไล่
เจียงผิงอันเดินขึ้นบันไดไป
ผู้ฝึกตนทั้งหลายที่ให้ความสนใจทางนี้อยู่ตะลึงทื่อไป
นี่คือการอธิบายความหมายของ ‘เต๋า’ หรือ? แน่ใจนะว่ามิใช่ติดสินบน?
หยางเชาฉีผู้มีศีรษะและใบหูโตพลันประจักษ์
ด่านนี้จะผ่านหรือไม่ ขึ้นกับวาทะของชายชรา
ขอเพียงให้ผลประโยชน์กับชายชราผู้นี้ ไม่ว่าจะตอบคำถามหรือไม่ แค่ให้อีกฝ่ายพอใจ ก็ผ่านด่านนี้ได้แล้ว!
อย่างนี้นี่เอง ที่แท้ก็เป็นเช่นนี้!
หยางเชาฉีรู้สึกราวกระจ่างแจ้ง รีบนำหนึ่งในอาวุธวิเศษขั้นสี่ชิ้นเลิศที่สุดของเขาออกมา ก่อนจะเดินไปกล่าวยิ้ม ๆ ว่า
“ผู้อาวุโส นี่คือเต๋าของข้า…”
ป้าบ!
ทังเซี่ยตบหยางเชาฉีกระเด็นออกไปด้วยสีหน้ากราดเกรี้ยว “เจ้าเห็นตาเฒ่าผู้นี้เป็นคนแบบไหน?”
“ตาเฒ่าผู้นี้เกลียดคนเช่นนี้ที่สุด วัน ๆ ไม่ตั้งใจฝึกฝน นึกถึงแต่เรื่องคดโกง!”
“ผู้ใดกล้าติดสินบนตาเฒ่าผู้นี้จะถูกตัดสิทธิ์จากการเข้ารับบททดสอบทันที!”
หยางเชาฉีถูกตบกระเด็นไปหลายสิบจั้ง กระอักโลหิตออกมาหลายจิน ปวงชนล้วนนิ่งตะลึง
นี่มันเรื่องอะไรกัน? ไฉนไม่ได้ผลกัน?
มิใช่เจ้าคนเมื่อครู่ก็ผ่านได้เพราะเช่นนี้หรือ?
ผู้ฝึกตนคนอื่น ๆ มองทังเซี่ยราวพวกตนสมองรวน
ไม่น่าอายแย่หรือที่ใช้อาวุธวิเศษขั้นสี่มาติดสินบน
