า เงยหน้าขึ้น เผยอริมฝีปากน้อยจูบเจียงผิงอันอย่าง หนักหน่วง ก่อนจะหันกายจากทั้งน้าตา
ร่างของเจียงผิงอันสะท้านอย่างรุนแรง
หนึ่งอารมณ์ซึ่งไม่เคยประจักษ์มาก่อนอัดแน่นไปทั้งใจ
เมิ่งจิงมาอยู่ตรงหน้าผู้อาวุโสสาม ปาดน้าตาพลางกล่าวเสียง เรียบ “ไปสิ จ าไว้ว่าห้ามท าอะไรเขาเด็ดขาด หาไม่ ยามข้าแข็งแกร่ง ขึ้น ข้าจะฆ่าเจ้าคนแรก!”
ผู้อาวุโสสามขมวดคิ้ว แต่ก็ไร ้วาทะใด ๆ แล้วอานาจสายหนึ่งก็ พาร่างของเมิ่งจิงทะยานจากไปด้วยกัน
เมิ่งจิงมองเจียงผิงอันซึ่งไกลกันออกไปทุกที น้าตาของนางหยาด หยดอีกครั้ง ก่อนจะตะโกนว่า
“เจ้าท่อนไม้ตัวเหม็น! อย่าได้ไปชอบสตรีอื่นเชียวนะ! หาไม่ กลับมาข้าจะตีเจ้า!”
,
เจียงผิงอันกัดฟัน ร่างสะท้านเทิ้ม
เขามองส่งเมิ่งจิงจนไม่อาจเห็นชัด มิอาจคืนสติเนิ่นนาน
หมิงเฉินถอนหายใจ “ตระกูลเหลยโบราณต่อกรด้วยไม่ได้เลย ลืมเรื่องทั้งหมดไปเถิด หากเจ้าไม่ถอดใจ พวกเขาเล่นงานเจ้าแน่”
เขาไม่อยากให้เกิดเรื่องใดขึ้นกับเจียงผิงอัน จึงแนะนาออกมา
เจียงผิงอันละสายตา ใบหน้าไร ้ซึ่งเค้าอารมณ์ ราวไร ้สิ่งใด เกิดขึ้น
“ใต้เท้าเจ้าแคว้น ก่อนออกจากเกาะเทวะ ข้าอยากหาดูว่ามี กระดูกมังกรมาร มิทราบว่าใต้เท้าเจ้าแคว้นทราบที่อยู่ของมันหรือไม่ ขอรับ?”
เมื่อเห็นท่าทีเรียบเฉยของเจียงผิงอัน หมิงเฉินก็นิ่งไปครู่หนึ่ง
ดูเหมือนเจียงผิงอันจะฉลาด รู้ว่าเขายุ่งกับตระกูลโบราณมิได้ จึง ตัดใจสิ้นมายาไปแล้ว
,
หากเมิ่งจิงผู้คุ้นเคยก
