เสื่อมไปหมดแล้วหรือไร?
ยอดฝีมือเผ่ามารซึ่งเดิมแข็งกร้าวดุดัน จู่ ๆ ก็ถูกกลบรัศมีจืดจาง
“เวรเอ๊ย เจ้าพวกนี้ดูไม่กลัวตายกันเลย!”
มารหมาป่าเงาขจีตนหนึ่งถูกอัดน่วมถึงขั้นปีกหัก
“มิน่าเล่า เผ่ามนุษย์จึงเรืองอำนาจ เพื่อปกป้องมนุษย์รุ่นถัดไปพวกเขาถึงกับพร้อมแลกชีวิตสู้”
“ไม่สิ ก่อนหน้านี้ไฉนพวกเขาไม่เห็นทำ?”
หลังการต่อสู้ดำเนินเนิ่นนาน เหล่ามารก็ยังบุกฝ่าแนวป้องกันไม่ได้ ซ ้ายังบาดเจ็บล้มตายตามกัน อำนาจแข็งแกร่งจากการระเบิดสมบัติลับฆ่ามารไปมากมาย
“ถอยทัพ!”
เหล่ามารออกคำสั่งถอยอย่างไม่เต็มใจ
การสู้ในถิ่นของผู้อื่นนับว่าเสียเปรียบแต่แรกแล้ว และคนจากนิกายเทวมารเหล่านี้ก็ไม่รู้มีปัญหาที่จุดไหนของสมอง หากลัวบาดเจ็บเสียหายไม่ ต่างผู้สู้ตายราวคนบ้า
จนเหล่ามารถูกขับถอยไปไกล ยอดฝีมือจากนิกายเทวมารจึงยอมหยุด
“มิคาดเลยว่าจะได้สู้อย่างสาใจเพียงนี้ ภาคภูมิยิ่งนัก”
“เจ้าถูกพิษ รีบไปล้างพิษเสีย หาไม่รากฐานจะเสียหายนะ!”
“แค่บาดแผลร้ายแรงเอง ไม่ต้องกลัว เจ้านิกายจะออกจากการเก็บตัวในหนึ่งเดือน ข้ายังทนไหว”
ยามยอดฝีมือผู้บาดเจ็บจากนิกายเทวมารทั้งหลายได้ยินเช่นนี้พวกเขาก็หยุดเยียวยาบาดแผลกันทันที
เจ้านิกายต้องได้เห็นว่าพวกเขาบาดเจ็บเพียงไร
พวกเขาบางคนกระทั่งแอบใช้อาวุธของตนกรีดเปิดแผลใหม่โลหิตหลั่งรินออกมา
หนึ่งเดือนให้หลัง เจียงผิงอันกลับมายังภพแร้นแค้นเพื่อส่งทรัพยากร
ทันทีที่เดินออกมา เขาก็ต้องตกใจ
เหล่าผ
