าคภูมิใจในตัวเองด้วยสีหน้าซับซ้อนงุนงง
ผลบุญมาจากแรงใจและการช่วยเหล่าสรรพสัตว์ทั้งหลาย
ราวกับหญิงสาวได้เปิดโลกใหม่ เธอไม่เคยเห็นสัตว์ที่สามารถสั่งสมบุญอย่างอิสระมาก่อน
ดวงตางูน้อยฉายประกายสับสน
มันเองก็ไม่รู้เหมือนกัน…
ก่อนเจอเฝ่ยไป๋ลู่ เหมือนว่ามันจะหลับไปนานทีเดียว
และพอตื่นขึ้นมาอีกครั้ง สิ่งแรกที่เห็นก็คือ เฝ่ยไป๋ลู่ในโถงบูชายัญของตระกูลเฝ่ย
“คายออกมาอีกได้ไหม? ยิ่งมากยิ่งดี” เฝ่ยไป่ลู่ครุ่นคิด เธอจะเอาผลบุญส่วนนี้ใส่เข้าไปในร่างกายพ่อแม่บุญธรรม
งูตัวน้อยเบิกตากว้าง ไม่เคยคิดเลยจริง ๆ ว่า เฝ่ยไป๋ลู่จะพูดคำที่ไม่คู่ควรเช่นนี้!
ท่าทางที่แสดงถึงความพึงพอใจในผลงานของตัวเองหายไปในทันที
“แอ่ก” มันล้มลงบนมือของเฝ่ยไป๋ลู่ แลบลิ้นออกมาแล้วทำเป็นแกล้งตาย
“ไม่เหมือนงูเอาซะเลย” เฝ่ยไป๋ลู่ตระหนักดีว่าผลบุญนั้นหายาก เธอพูดแบบนั้น แต่ก็ไม่ได้คิดจะหาประโยชน์จากมันจริง ๆ หรอก
หญิงสาวหลุบตาลง ดวงตาอบอุ่นขึ้นกว่าเดิมเล็กน้อย “ขอบคุณที่ยอมลำบากน้า”
เจ้างูตัวนี้เชื่อใจเธอ ดังนั้นมันจึงกล้าเปิดเผยความสามารถพิเศษออกมา
ด้วยเหตุนี้ เฝ่ยไป๋ลู่จึงได้ถือว่าเจ้างูน้อยอยู่ในการคุ้มครองของเธอ
เรื่องที่มันสามารถคายผลบุญออกมาได้ถูกเปิดเผยแล้ว ไม่ว่าใครก็ไม่สามารถทำร้ายมันได้อีกต่อไป
ดูท่าต่อจากนี้จะทำซุปงูตามใจไม่ได้แล้ว
เจ้างูตัวน้อยกะพริบตาปริบ
ความผูกพันระหว่างมันกับเฝ่ยไป๋ลู่ดูเหมือนว่าจะลึกซึ้งยิ่งขึ้นแล้
