เกะระกะเยี่ยงเศษเหล็ก พะเนินเป็นภูเขา
“กระบี่เช่นนี้ เจ้านิกายผู้นี้มีแสนเล่ม!”
ผู้อาวุโสทั้งหลายในโถงนิ่งตะลึงกับที่ราวถูกตรึงร่าง ดวงตาถลนโปนราวกบ เกือบเด้งหลุดออกจากเบ้า
แม้พวกเขาจะเคยเห็นเหตุการณ์ใหญ่โตมากมาย หัวใจหนักแน่นสุขุม แต่ยามนี้ อารมณ์ในใจพวกเขาก็ยังตลบตัวไปมาอย่างรุนแรง มิอาจสงบลงได้เลย
กระบี่ชั้นเลิศเช่นนี้ มีนับแสนเล่ม!
หนึ่งเล่มราคาสิบกฎเกณฑ์ แสนเล่มก็ล้านกฎเกณฑ์!
ต่อให้เป็นสำนักต้วนเซียนก็คงมิอาจนำกระบี่คุณภาพสูงออกมาขายได้มากมายในเวลาเดียวกันเช่นนี้กระมัง?
หากเกิดสงครามขึ้น แล้วผู้ฝึกตนขอบเขตวิญญาณแรกกำเนิดแสนคนเผยกระบี่เลิศล ้าเพียงนี้ออกมารุมโจมตี พวกฝ่ายมารขอบเขตวิญญาณแรกกำเนิดคงกลัวจนฉี่ราดได้เลย!
สีหน้าของมั่วชงชะงักนิ่งอย่างสมบูรณ์ ร่างของเขาทรุดฮวบลงนั่งบนเก้าอี้
จบแล้ว จบสิ้นแล้ว
เจียงผิงอันได้กระบี่มากมายกลับมาจริง ๆ
เป็นไปได้เช่นไร?
เจียงผิงอันไปได้กระบี่คุณภาพดีมากมายเช่นนี้มาจากไหน?
เจียงผิงอันมีช่องทางทรงพลังเช่นนี้อยู่จริง ๆ หลังจากนี้ทรัพยากรสำหรับซื้อขายสินค้าจะไม่เกี่ยวอะไรกับพวกเขาตระกูลมั่วอีกแล้ว
ผลประโยชน์ชิ้นงามถูกเจียงผิงอันฉวยไป
“รบกวนส่งเงินให้ข้าที ทรัพยากรเหล่านี้ ข้ายืมมาจากสหายด้วยความพยายามยิ่งนะ”
เมื่อได้ยินวาทะของเจียงผิงอัน ความคิดของเหล่าผู้อาวุโสก็ถูกดึงกลับมา
“เจ้านิกาย ท่านไปได้กระบี่เหล่านี้มาจากที่ใดหรือ?”
น ้าเสียงของอู๋เฟย
