ยามหลัวซู่ได้ยินเสียงของเจียงผิงอัน ใจคอก็รู้สึกไม่ดี
เด็กนี่โง่หรือไร?
กว่าจะพ้นวิกฤติมาได้ก็ลำบาก นี่เขาจะทำอะไรอีก?
หรือเขาคิดท้าทายผู้ฝึกตนของฝ่ายรักษาระเบียบทั้งหมดลำพัง?
หากคิดจะฆ่าผู้ฝึกตนจากฝ่ายรักษาระเบียบ ก็ค่อย ๆ สืบเสาะหาได้ ประกาศตนโจ่งแจ้งเช่นนี้มีแต่จะดึงดูดผู้ฝึกตนมากมายมาเล่นงาน
จริงเช่นนั้น ผู้ฝึกตนจากฝ่ายรักษาระเบียบซึ่งมองหาคู่ต่อสู้อยู่ได้ยินเช่นนี้ พวกเขาล้วนหันกายเหินตามเสียงมาทันที
“กล้าท้าทายพวกเราฝ่ายรักษาระเบียบ วอนตายเสียแล้ว”
“เจ้าเด็กสามหาวนี่ต้องสั่งสอนเสียหน่อย”
“คนเราสมงสมองไม่เหลือแล้ว พวกเจ้าจะไปฆ่าเขาก็เชิญ ข้าไม่ไปล่ะ ขยะพรรค์นี้มิคุ้มค่าให้ข้าลงมือ”
แม้ผู้มาจะมิใช่ฝ่ายรักษาระเบียบทั้งหมด แต่ก็ยังเป็นกลุ่มใหญ่
ศิษย์ศาลาเติงเซียนทั้งหลายซึ่งมิใช่ฝ่ายรักษาระเบียบต่างสุดปรีดา
“ประเสริฐ ขอบใจไอ้โง่นี่มากที่ล่อพวกฝ่ายรักษาระเบียบไปทางอื่น”
“ข้าเดิมพันว่าเจ้านี่จะตายภายในครึ่งชั่วยาม ไม่สิ หนึ่งชั่วละเลียดชาก็จบแล้ว”
“เจียงผิงอันผู้นี้ยังไม่ถูกฝ่ายรักษาระเบียบปราบอีก หากไปเจอร่างเทวะสุดขั้วหยางขอบเขตบูรณาการนั่นเข้า หมัดเดียวก็เด็ดหัวหลุดแล้ว”
ไม่ว่าผู้ใดล้วนไม่เข้าใจการกระทำของเจียงผิงอัน มันต่างอะไรกับรนหาที่ตาย?
แม้การตายในการต่อสู้ที่นี่มิใช่การตายอย่างแท้จริง แต่หากถูกตัดสิทธิ์ ก็จะสิ้นโอกาสกอบโกยแต้มผลงาน
กระทั่งอัจฉริยะระดับโหยวเชียนชิวกับหร่าน
