นี้จึงนำมาลองเรียน
“???”
ใบหน้าน้อยของหลัวอีเฟยเปี่ยมความงุนงง
ศัตรูนับร้อย ๆ จะบุกโจมตีเข้ามารอมร่อ แต่เจ้ามานั่งเรียนฉินอยู่ตรงนี้?
ล้อกันเล่นหรือไร?
ใช่แล้ว ต้องล้อกันเล่นแน่ ๆ เจียงผิงอันต้องมีวิชาฉินล ้าเลิศ วรยุทธ์เสียงดนตรีร้ายกาจถึงตาย!
ทว่า หลัวอีเฟยก็ทิ้งความคิดนี้ไปทันที
เพราะนางพบว่ายามเจียงผิงอันเล่นฉิน เขาก็เล่นเยี่ยงมือใหม่การเคลื่อนไหวเก้ ๆ กัง ๆ อย่างแท้จริง
หลัวอีเฟย “…”
“เจ้านี่สุดยอดเลย”
หลัวอีเฟยรู้แล้วว่าเจ้านี่แค่อยากตาย
นางเดินไปหาเจียงผิงอัน ยัดกระบี่เข้ามืออีกฝ่ายแล้วใช้มันปาดคอนางเอง
นางหนีไม่ได้ สู้ก็ไม่ได้ ดังนั้นสู่ให้แต้มผลงานกับเจียงผิงอันเสียปล่อยเขานั่งเล่นไปคนเดียว แล้วนางออกไปเล่นกับอู๋ฉิงดีกว่า
ตัวเลขเหนือศีรษะเจียงผิงอันกลายเป็นร้อยห้าสิบเอ็ด
แต้มผลงานของผู้ฝึกตนที่ถูกฆ่าไปก่อนหน้า รวมกับแต้มผลงานของผู้ฝึกตนที่คนเหล่านั้นฆ่าไปล้วนมารวมกันที่เขา
มีแต้มผลงานเพียงร้อยห้าสิบเอ็ด ห่างไกลเกินเอื้อมซื้อโอสถเก้าวงจรจักรวาล
เขาอยากจะรอลงมือปิดท้าย แต่ฝ่ายรักษาระเบียบดันมายั่วโมโหเขา เช่นนั้นก็เปิดสงครามเลยแล้วกัน
เจียงผิงอันทิ้งกระบี่ในมือ ศึกษาโพยดนตรีต่อไป
ผู้ฝึกตนจากฝ่ายรักษาระเบียบซึ่งแห่กันมาดูสับสนยามเห็นท่าทีของเจียงผิงอัน
“เจ้านี่ทำอะไรอยู่?”
“วรยุทธ์คลื่นเสียงฉิน?” ผู้ฝึกตนบางคนคาดเดา
“มันดูไม่เหมือนวรยุทธ์เลย ข้าไม่รู้สึกถึงผลจากคลื่นเสียงใด ๆ
