ศิษย์ทั้งสองของฝ่ายรักษาระเบียบซึ่งเข้ามาลอบโจมตีเห็นว่าเจียงผิงอันมิได้สนใจพวกตน ดวงตาก็เผยประกายเหยียดหยาม
ความระวังตนของคนผู้นี้แย่จนเข้าประชิดเพียงนี้ยังสังเกตไม่เห็น…
ขณะทั้งสองคิดเช่นนี้ จู่ ๆ ศีรษะก็เจ็บแปลบ ทิวทัศน์ตรงหน้าแปรเปลี่ยน สุดท้ายก็ปรากฏตัวที่แท่นอัฒจันทร์
“เกิดอะไรขึ้น?”
“เกิดอะไรขึ้น?”
ทั้งสองดูตกใจและงุนงง พวกเขาไม่เห็นอะไรเลย ไฉนจึงถูกตัดสิทธิ์ได้?
อีกฝ่ายทำได้อย่างไร?
เจียงผิงอันเหวี่ยงหมัด หลังขยี้ศีรษะผู้ฝึกตนซึ่งปรามาสเยี่ยอู๋ฉิงไป เขาก็เริ่มโจมตีกระดูกและอวัยวะภายในของอีกฝ่าย ทำให้อีกฝ่ายเจ็บปวดสุดแสน
ผู้ฝึกตนคนนั้นหัวบี้แบนไปแล้ว จึงทำมิได้แม้แต่จะกรีดร้อง
เขาอยากระเบิดตัวเอง แต่ก็พบว่าพลังในกายของเขาถูกอำนาจสายหนึ่งกีดขวางไว้ มิอาจโคจรเพื่อระเบิดตนเองได้ ทำได้เพียงทนรับความเจ็บปวดสถานเดียว
ความรู้สึกเสียใจ หวาดกลัวและโทสะอัดอั้นในใจ
หากรู้แต่แรก คงไม่ไปก่นด่า ‘สตรี’ ผู้นั้น
ทั่วกายของเจียงผิงอันเปื้อนโลหิตแดงฉาน ขยี้ร่างผู้ฝึกตนผู้นั้นแหลกเหลว
ผู้ฝึกตนห้าคนซึ่งรุมล้อมหลัวอีเฟยอยู่ล้วนหนาวเสียดไปทั้งกายด้วยความกลัว
ศิษย์ฝ่ายรักษาระเบียบผู้หนึ่งปลดปล่อยเปลวเพลิงสู่ฟ้า ระเบิดเป็นดอกไม้ไฟกลางอากาศ
ผู้ฝึกตนฝ่ายรักษาระเบียบซึ่งอยู่ห่างออกไปสังเกตเห็นมัน ก็รีบมารวมตัวกันทางนี้
เยี่ยอู๋ฉิงซึ่งอยู่นอกสมรภูมิมองสภาพบ้าคลั่งของลูกพี่ตน หัวใจก็ซาบซึ้งเกินบรรยาย
เขา
