ั้งแล้วครั้งเล่า
“เฮ้ มิใช่คนผู้นั้นคือเจียงผิงอันหรือ?”
ศิษย์ฝ่ายรักษาระเบียบผู้หนึ่งสังเกตเห็นเจียงผิงอันอยู่เบื้องล่าง
“จัดการไปด้วยกันเลย! ศัตรูทั้งปวงของฝ่ายรักษาระเบียบต้องตาย!”
ยอดฝีมือขั้นปลายขอบเขตหลอมสุญตาผู้หนึ่งใช้หมัดพิพากษาโจมตีเจียงผิงอัน
หมัดมหึมาก่อตัวบนฟ้า เหนือศีรษะเจียงผิงอัน
“ลูกพี่! หนีเร็ว!”
เยี่ยอู๋ฉิงพุ่งไปใต้หมัดนั้นอย่างเด็ดเดี่ยว ระเบิดตนเองทันที ไม่ให้โอกาสเจียงผิงอันพูดอะไร
ขอบเขตของเยี่ยอู๋ฉิงต ่าต้อย แม้จะทะลวงถึงขอบเขตหลอมสุญตาแล้ว เขาก็ยังไม่มีพลังต่อสู้
เขาทำได้เพียงใช้พลังจากการระเบิดตนเองถ่วงรั้งการโจมตีของศัตรู ให้โอกาสเจียงผิงอันหนีไป
ตู้ม!
ร่างของเยี่ยอู๋ฉิงระเบิดออก ยั้งหมัดพิพากษาไว้ได้ครู่หนึ่ง หยุดแรงกดดันไว้ได้เพียงน้อย
เจียงผิงอันฉวยโอกาสนี้หายลับจากที่ หลบหมัดนี้ไปได้
“ถุ้ย! เดนตายเอ๊ย”
เหล่าศิษย์ฝ่ายรักษาระเบียบหงุดหงิดใจยิ่งเมื่อเห็นว่าเจียงผิงอันหลบพ้นไปได้
หมัดนี้เปลืองปราณไปไม่น้อย แต่กลับจัดการเจียงผิงอันมิได้ทั้งหมดนี้เป็นเพราะเจ้าขยะนั่นเข้ามายุ่งไม่เป็นเรื่องแท้ ๆ
เจียงผิงอันกำหมัด มองอีกฝ่ายอย่างเยียบเย็น “หากไม่อยากได้ปากเน่า ๆ นั่นแล้ว ก็เย็บมันไปเสียสิ”
“เจ้าควรค่าสอนสั่งเหลาจื่อด้วยหรือ? เหลาจื่อจะด่าเสียอย่างเดนตาย เดนตาย เดนตาย เจ้าจะทำอะไรเหลาจื่อได้?”
ศิษย์ฝ่ายรักษาระเบียบผู้นั้นก่นด่าพลางพุ่งเข้าหาเจียงผิงอัน
แม้หลัว
