เมื่อจงหลินทราบตัวตนของเจียงผิงอัน เขาก็ตกใจกลัว แต่สุดท้ายก็เปลี่ยนเป็นตื่นเต้น
“เจ้าคนโอหัง เจ้าล่วงเกินฝ่ายรักษาระเบียบแล้ว สมน ้าหน้า! ยามเจ้าตาย ข้าจะขยี้ร่างเจ้าให้แหลก!”
จงหลินกล้าเพียงคำรามอยู่ในใจ มิกล้าหลุดออกเสียง
“ไปเถอะ เราออกไปกันได้แล้ว สภาพแวดล้อมที่นี่แย่มาก ข้าไม่ชอบมันเลยสักนิด”
การเล่นผจญภัยของหลัวอีเฟยจบลงแล้ว แม้ขั้นตอนจะไม่น่าตื่นเต้นนัก แต่ก็ยังดียิ่งที่ได้พบเยี่ยอู๋ฉิง
“ข้าไม่ไปกับพวกเจ้านะ จ่ายแต้มผลงานข้าที่นี่แหละ”
เจียงผิงอันยังไม่ลืมจุดประสงค์ดั้งเดิมของตนที่มา
ยิ่งมุ่งหน้าลึกเข้าพนาผี ยิ่งได้พบบุปผาหน้าผีมากขึ้นเรื่อย ๆ แม้บุปผาหน้าผีส่วนใหญ่อายุจะไม่มาก แต่พวกมันก็มีจำนวนเยอะ เด็ดไปเยอะก็แลกแต้มผลงานได้มาก
บุปผาหน้าผีอายุหนึ่งปี เทียบได้กับหนึ่งแต้มผลงาน มูลค่าสูงนัก
“เช่นนั้นก็ได้ นำป้ายแสดงตัวออกมา ข้าจะโอนแต้มผลงานให้เจ้า”
หลัวอีเฟยนำป้ายแสดงตัวออกมา ดำเนินค่ายกลบนนั้น เชื่อมต่อกับป้ายแสดงตัวของเจียงผิงอัน ทั้งสองจึงสามารถติดต่อกันได้ในภายหน้า และส่งแต้มผลงานให้กันได้
เจียงผิงอันตะลึงทึ่งกับค่ายกลของศาลาเติงเซียน การโอนทรัพย์โดยไม่ต้องสัมผัสวัตถุจริงลดโอกาสถูกปล้นชิงสมบัติไปได้มากยิ่ง
“แต้มผลงานของข้า โอนให้ลูกพี่ไปด้วยเลย” เยี่ยอู๋ฉิงเอ่ยจากข้าง ๆ กัน
เขาสะสมแต้มผลงานก็เพื่อช่วยเจียงผิงอัน
“เจ้าเก็บไว้ใช้เถอะ ข้ามิได้จะเอาแต้มผลงานของเจ้า”
เจียงผ
