ิงอันทิ้งวาจาเช่นนี้ แล้วร่างของเขาก็แปรสู่อัสนี หายลับจากไปอย่างรวดเร็ว
หลัวอีเฟยเดาะลิ้นในใจ ถามเยี่ยอู๋ฉิงจากข้างกาย “ลูกพี่เจ้าอายุเท่าไหร่นี่ ไฉนร้ายกาจเพียงนี้?”
บางทีต่อให้เป็นนาง ก็คงไม่ง่ายที่จะเอาชนะเจียงผิงอันอยู่ดี
“ร้อยกว่าปี”
เยี่ยอู๋ฉิงจำได้ว่า ลูกพี่อายุน้อยกว่าเขาแค่ไม่กี่ปี
“ที่แท้เขาก็อายุร้อยกว่าปีแล้ว! มากกว่าข้าสองเท่าแน่ะ!”
จงหลินพลันอุทาน หาโอกาสรักษาหน้าได้พอดี “มิน่าจึงแข็งแกร่งเพียงนี้ หากข้าติดอยู่ในขอบเขตนี้อีกห้าสิบกว่าปี ข้าจะเอาชนะเขาได้ในกระบี่เดียวแน่ ๆ!”
ยามผู้ฝึกตนคนอื่นทราบอายุของเจียงผิงอัน หัวใจของพวกเขาก็ตกใจน้อยลงมาก
จากมุมมองนี้ พลังต่อสู้ของเจียงผิงอันสั่งสมด้วยเพียงเวลาพรสวรรค์ของเขามิได้สูง
อัจฉริยะสูงสุดของศาลาเติงเซียน อายุร้อยปีก็ถึงขอบเขตบูรณาการแล้ว
“ขอข้าอีกสามสิบปี จะทะลวงขอบเขตบูรณาการ แล้วข้าก็จะเอาชนะเขาได้ง่าย ๆ!” จงหลินคืนความมั่นใจกลับมา
เยี่ยอู๋ฉิงมิได้อธิบาย
ความแข็งแกร่งของลูกพี่ มิใช่สิ่งที่คนกลุ่มนี้เข้าใจได้หรอก
ไม่ช้าก็เร็ว นามเจียงผิงอันจะเลื่องลือไปทั่วภพบุกเบิก
ขณะเดียวกัน ในโถงของฝ่ายรักษาระเบียบ หัวหน้ากลุ่มเจ้าหน้าที่รักษาระเบียบกลุ่มหนึ่งคุกเข่าตรงหน้าฮั่วไห่โจว
“จินตี๋ขอความช่วยเหลือจากพวกเจ้าก่อนตาย ไฉนพวกเจ้าไม่ไปช่วย”
ฮั่วไห่โจวนั่งบนเก้าอี้ น ้าเสียงของเขาไร้ซึ่งอารมณ์ แต่กลับทำให้หัวหน้ากลุ่มเจ้าหน้าที่รั
