หน้าเขาไม่ธรรมดาอย่างเห็นได้ชัด ยอดฝีมือขอบเขตหลอมสุญตากลุ่มหนึ่งเพิ่งเข้าหมอกดำได้เพียงครู่ ก็บาดเจ็บล้มตายกันแล้ว
หลัวอีเฟยมองหมอกดำและกล่าวอย่างเสียดาย “ข้ามิได้นำโอสถคุ้มภัยมาด้วย มิอาจรับมือวิชามายาของอสูรมายา เรากลับกันก่อนเถอะ แล้วค่อยมาใหม่”
กระทั่งนางยังหวาดหวั่นต่ออสูรมายามากนัก
ขณะที่หลัวอีเฟยกำลังจะกลับ เจียงผิงอันพลันเอ่ยถาม “ผลวิญญาณลับขัยนี้จะช่วยให้เยี่ยอู๋ฉิงทะลวงขอบเขตได้เร็วขึ้นหรือ?”
หลัวอีเฟยพยักหน้า “แน่นอนว่าได้ ผลวิญญาณลับขัยสั่งสมอำนาจมรณะ ด้วยระดับของอู๋ฉิงขณะนี้ กินไปสักผลก็บรรลุขอบเขตหลอมสุญตาได้แล้ว”
“พวกเจ้ารอข้าเดี๋ยวนะ”
เจียงผิงอันทิ้งวาจาไว้ แล้วเดินไปทางหมอกดำ
เขาอยากช่วยเยี่ยอู๋ฉิงให้ได้ผลไม้นี้มา
“เจ้าอยากตายเหรอ!”
หลัวอีเฟยรีบตะครุบเขาไว้ “เจ้าเป็นศิษย์ใหม่ของสำนัก ยังไม่รู้ว่าอสูรมายาน่ากลัวเพียงไร หากตกสู่มายาของมันเข้า เจ้าจะถูกอสูรมายาฆ่าในทันทีนะ!”
“ไม่ต้องห่วง ข้าไม่เป็นไรหรอก” เจียงผิงอันกล่าวเบา ๆ
หลัวอีเฟยจนใจยิ่ง “พวกเจ้าเป็นเสียอย่างนี้ โอหังเกินไปนัก ยามเผชิญอันตรายจริง ๆ เจ้าจะไม่มีแม้แต่โอกาสให้เสียใจ”
นางหันไปกล่าวกับเยี่ยอู๋ฉิง “อู๋ฉิง เจ้ารีบเกลี้ยกล่อมลูกพี่เจ้าเร็วเข้า”
หลัวอีเฟยไม่สนใจว่าเจียงผิงอันจะตายหรือไม่ นางแค่อยากแสดงความเป็นห่วงต่อเจียงผิงอันเพื่อเอาใจเยี่ยอู๋ฉิงเท่านั้น
เยี่ยอู๋ฉิงตอบเบา ๆ “ถ้าลูกพี่บอกว่าไม่เป็นไร
