ก็คือไม่เป็นไร”
หลัวอีเฟย “…”
เขาพูดอะไรเจ้าก็ฟัง หากเขาบอกให้เจ้าตาย เจ้าก็จะตายหรือ?
เยี่ยอู๋ฉิงผู้นี้โง่งมนัก หลับหูหลับตาเชื่อเขาไปหมด
ในเมื่อเยี่ยอู๋ฉิงไม่สนใจ หลัวอีเฟยก็ปล่อยมือให้เจียงผิงอันเข้าหมอกดำไป
หลัวอีเฟยมีแผนแล้ว ยามเจียงผิงอันตกตาย นางก็จะฉวยโอกาสยามอ่อนแอเข้าครอบครองหัวใจของเยี่ยอู๋ฉิง
ขณะมองร่างของเจียงผิงอันหายเข้าหมอกดำไป ใบหน้าของจงหลินก็เผยความยินดีในทุกข์ผู้อื่น
เจ้าโง่นี่ยังไม่รู้ว่าอสูรมายาน่ากลัวเพียงไร แม้จะรู้ว่าเผชิญมายาอยู่ก็ยังไร้กำลังฝืนต้าน มิอาจสลายมายาได้เลย
ผู้ฝึกตนคนอื่น ๆ ทำเพียงส่ายหัว ไม่พูดอะไร
พูดดีแค่ไหนก็หยุดผีมิให้ตายไม่ได้ เมตตาก็มิอาจหยุดคนถึงฆาตจากอาสัญ
ดังเขาว่า อสูรมายาน่ากลัวจริงแท้ ทันทีที่เจียงผิงอันเข้ามาในหมอกดำ เขาก็รู้สึกว่าห้วงจิตสำนึกถูกอำนาจพิเศษควบคุม เกิดมายาขึ้นตรงหน้า
เขากลับมายังนิกายเทวมารแดนอุดร ณ ภพแร้นแค้น
ตัวตนประหลาดโรยลงจากฟ้า แรงกดดันรุนแรงชวนลืมหายใจ
“เจ้าพวกมดจากภพแร้นแค้น เป็นเพียงปศุสัตว์ของเราภพเซียนตายเสียให้หมด!”
จักรวาลพร่างพราวถูกตัวตนเหล่านี้ระเบิดแหลก กลืนกินสรรพชีวิตในดวงดาวอย่างตะกรุมตะกราม
เสียงร้องของเด็กน้อย เสียงตะโกนของผู้ใหญ่ เสียงร ่าไห้ของคนชราร้องขอความช่วยเหลือลั่นระงม ดุจภาพวันมหาวิปโยคสะเทือนใจและรวดร้าวยิ่ง
ยอดฝีมือจากนิกายเทวมารมากมายทะยานออก คิดสู้กับตัวตนจากภพเซียน แต่การโจมตีของ
