ยอดฝีมือเหล่านี้ล้วนแล้วไร้ผลศาสตราเซียนระเบิดแหลก ยอดฝีมือถูกกลืนกิน…
ขณะนี้ เจียงผิงอันกระทั่งลืมไปครู่หนึ่งว่าตนอยู่ในมายา ความกลัวหลากเข้าสู่หัวใจ
อึดใจต่อมา ใบหน้าคุ้นเคยของคนบางคนก็ปรากฏขึ้นข้างตัวเขา เมิ่งจิง เยว่เยว่ เสียวเสวี่ย…
“เจ้าท่อนไม้ ข้าไม่อยากตาย ข้าไม่อยากตาย”
“พี่ผิงอัน ทำไมพี่จัดการพวกมันไม่ได้ ทำไมพี่ไม่ตั้งใจฝึกฝน?”
“ท่านพ่อ เราจะตายกันหมดใช่หรือไม่เจ้าคะ?”
ขณะมองใบหน้าเศร้าหมองจนใจของพวกนาง เจียงผิงอันก็รู้สึกหนักอึ้งในใจ
แม้จะรู้ว่าเป็นมายา ความรู้สึกไร้กำลังและหวาดกลัวก็ยังแพร่เต็มหัวใจอย่างเกินลบล้าง
“ที่แท้ นี่ก็คือสิ่งที่ข้ากลัวที่สุดในใจ กังวลถึงการบุกรุกของภพเซียน…”
เจียงผิงอันยกมือคว้าเงาร่างสีขาวที่เตรียมโจมตีเอาไว้ แล้วมายาตรงหน้าเขาก็พลันดับวูบ
เงาสีขาวในมือเขาเป็นร่างวิญญาณประหลาดคล้ายวานร ตัวของมันเป็นสีขาวใส ดวงตาใหญ่ยิ่งกว่ากำปั้น
“เจ้าคงจะเป็นอสูรมายา”
อสูรมายาขวัญผวา ดิ้นรนอย่างบ้าคลั่ง เป็นไปได้เช่นไร? อีกฝ่ายจับมันได้อย่างไรกัน?
มันใช้มายากับเจียงผิงอันอย่างสุดชีวิต
แล้วเจียงผิงอันก็ถูกพลังวิญญาณประหลาดเล่นงานอีกครั้ง
ภาพตรงหน้าเปลี่ยนไปอีกหน เขาปรากฏตัวในสุญตาอันเปี่ยมความพินาศ โลกทั้งใบไม่เหลือเค้าแห่งชีวิต
“ทุกคนตายหมดแล้ว ทุกคนตายหมดแล้ว โลกนี้ไร้หนทางคืนชีวิต ต่อให้บรรลุเป็นเซียนก็ไร้ประโยชน์…”
หนึ่งเสียงที่ไม่รู้แว่วมาจากหนใดดังขึ้นใ
