นหัวเขา
ความรู้สึกสิ้นหวัง เจ็บปวดและอ้างว้างแผ่กระจายในใจเจียงผิงอัน
สีหน้าของเจียงผิงอันแปรเปลี่ยนเล็กน้อย
ครั้งนี้อสูรมายาก็ยังแทงใจดำเขาตรงเผง นี่ก็เป็นสิ่งที่เขากังวลที่สุดเช่นกัน
“อำนาจมายานี้ดีมาก ข้าอยากได้แล้วสิ”
พลังวิญญาณแข็งกล้าของเจียงผิงอันหลากออกมา ลากตัวอสูรมายาเข้าไปในห้วงจิตสำนึกทันที
อสูรมายาดิ้นรนอย่างขวัญเสีย
สัตว์ประหลาด! มนุษย์ผู้นี้เป็นสัตว์ประหลาด!
มันกลืนกินมนุษย์มาตลอด นี่เป็นครั้งแรกที่ได้พบมนุษย์ที่คิดกินมัน!
ไม่ว่าอสูรมายาจะดิ้นรนเพียงไรก็ไร้ผล สุดท้ายก็ถูกห้วงจิตสำนึกของเจียงผิงอันกลืนกินไป
อสูรมายาไม่มีวันนึกฝัน ว่าวันหนึ่งมันจะสาบสูญจากโลกหล้าไปเช่นนี้
ทัศนียภาพตรงหน้าเจียงผิงอันคืนกลับสู่ลักษณ์เดิม
ปราณมารโรยตัวหนาแน่นลี้ลับ มีต้นพฤกษ์สีดำสนิทอยู่ทุกแห่งหน
เจียงผิงอันสูดหายใจลึก ๆ สงบสติจากอิทธิพลของอสูรมายา
ต้องบอกว่าความสามารถมายานี้น่าสะพรึงกลัวจริงแท้
หากมิใช่เพราะสัจธรรมที่ห้วงจิตสำนึกของเขาถูกมหาจักรพรรดิแปรสภาพ พลังวิญญาณของเขากล้าแกร่ง เขาคงถูกเล่นงานไปแล้ว
มิน่าเล่า คนครึ่งคณะจึงตกตายกันทันที
หลังสงบใจได้ เจียงผิงอันก็สังเกตว่าในหมู่ไม้ มีต้นพฤกษ์ประหลาดรูปร่างคล้ายมนุษย์ ความสูงไม่มากเพียงสามฉื่อ แต่กลับแผ่ปราณมรณะคละคลุ้งชวนอึดอัด
บนศีรษะของต้นพฤกษ์คล้ายมนุษย์นี้มีผลไม้สีดำสนิทสามผลห้อมล้อมด้วยกฎมรณะ
เมื่อเจียงผิงอันเข้าใกล้ ก็สัมผัสชัดเ
