อมสุญตาของศาลาเติงเซียนหรือไม่?หนึ่งในนั้นคือ…”
จงหลินยังอยากพูดต่อ แต่ก็พบว่าเจียงผิงอันหาสนใจเขาไม่ ล้วงยันต์ธาตุหยางแผ่นหนึ่งออกมาส่งให้เยี่ยอู๋ฉิง
เมื่อเห็นว่าตนถูกเมิน จงหลินก็ไม่รู้จะเอาโทสะไประบายที่ไหนร่างของเขาสั่นเทิ้มด้วยความโกรธ
สารเลวสมควรตายนี่ เดี๋ยวต้องฆ่าให้ตายไปด้วยกันกับเยี่ยอู๋ฉิง
เมื่อเห็นเยี่ยอู๋ฉิงเกือบเกิดอุบัติเหตุ หลัวอีเฟยก็เดือดดาลยิ่งตะโกนบอกผู้ฝึกตนคนอื่น ๆ ว่า
“พวกเจ้าระวังหน่อย อย่าให้อู๋ฉิงบาดเจ็บ หากเขาบาดเจ็บขึ้นมาข้าจะหักแต้มผลงานพวกเจ้า!”
แล้วนางก็เหินเข้าไปกอดแขนเยี่ยอู๋ฉิง กล่าวอย่างเป็นกังวล “เจ้าตามติดข้าไว้ อย่าเที่ยวไปไหน เจออันตรายเข้าจะแย่นะ”
ขณะเยี่ยอู๋ฉิงกำลังจะเอ่ยปากพูดอะไร เขาพลันสังเกตเห็นบางสิ่งและมองไปยังหมอกสีดำทางขวามือ
“มีคลื่นกฎมรณะอยู่ทางนั้น!”
ได้ยินเช่นนี้ ปวงชนก็ใจชื้น
กฎมรณะ? ผลวิญญาณลับขัย?
ผลวิญญาณลับขัยนี้มูลค่าสูงเสียยิ่งกว่าบุปผาหน้าผีมากนัก ผลหนึ่งราคาห้าร้อยผลึกวิญญาณ แลกเป็นแต้มผลงานได้ห้าร้อยแต้ม
สำหรับหญิงมั่งคั่งอย่างหลัวอีเฟย มันมิได้มีราคาอะไรนัก แต่สำหรับผู้ฝึกตนทั่วไป มันเป็นราคามหาศาล
ขณะที่ปวงชนกำลังจะพุ่งไป เจียงผิงอันพลันตะโกนขึ้น “อย่าไปตรงนั้นมีสิ่งประหลาดอยู่!”
“อะไรล่ะนั่น?” ผู้ฝึกตนคนหนึ่งถาม
“ข้าไม่รู้ แต่มีอยู่แน่ ๆ!”
เจียงผิงอันจ้องหมอกดำด้วยสีหน้าเคร่งขรึม เขามองทะลุหมอกดำนี้มิได้ ราวมีกำแพงปิ
