่นป่วนเละเทะ
ทั้งสองล้วนกระเด็นหัวทิ่มไปหลายสิบลี้
“ปราณวิญญาณในตัวเจ้าไม่เหลือแล้วมั้ง ดูซิว่าเจ้าจะยังเอาอะไรมาสู้กับบรรพชนจระเข้ผู้นี้ได้!”
รอยยิ้มเหี้ยมเกรียมปรากฏบนศีรษะจระเข้ของบรรพชนจระเข้
“ครั้งก่อน น่าอายจริง ๆ ที่ให้เจ้าสู้เสมอกับบรรพชนผู้นี้ได้ ดังนั้นข้าจะส่งเจ้าไปตายซะ!”
บรรพชนจระเข้จู่โจมเข้าใส่เจียงผิงอันอีกครั้ง
เหล่าผู้ฝึกตนมนุษย์สิ้นหวังแล้ว
เพียงปะทะกันไม่กี่หน ร่างของเจียงผิงอันก็ไม่เหลือปราณ
นี่คืออัจฉริยะสูงสุดของเผ่ามนุษย์ แต่กลับไร้กำลังนักยามเผชิญบรรพชนจระเข้
ในโลกหล้า ยังมีใครในขอบเขตเดียวกันประมือบรรพชนจระเข้ได้อีก?
เว้นแต่มหาจักรพรรดิจะกลับมาจากภพเซียน
เซี่ยชิงรีบถ่ายทอดกระแสปราณบอกยอดฝีมือจากต้าเซี่ย “รีบเข้าช่วยเร็ว!”
มิใช่เจียงผิงอันไม่แข็งแกร่ง แต่บรรพชนจระเข้วิปริตเกินไป
กาลก่อน หากมิใช่เพราะหยิ่งทะนง มิอยากสร้างวรยุทธ์เลียนแบบมหาจักรพรรดิ บรรพชนจระเข้คงไม่ปราชัย
บรรพชนจระเข้ฟื้นคืน เข้าใจถึงการเปลี่ยนแปลงของยุคสมัยและในที่สุดก็ยอมรับความแข็งแกร่งของวรยุทธ์
หลังจากเรียนวรยุทธ์ มันก็ยิ่งร้ายกาจ พลังต่อสู้ยอดเยี่ยมอย่างยิ่ง
ขณะที่ยอดฝีมือเผ่ามนุษย์กำลังจะเข้าไปช่วยเจียงผิงอัน ยอดฝีมือฝ่ายปีศาจอันนำโดยเผ่าจระเข้กลืนสวรรค์ก็เข้ามาหยุดทันที
เซี่ยชิงสีหน้าเปลี่ยน ตะโกนบอกผู้ฝึกตนคนอื่น ๆ ว่า “ช่วยข้า…”
ขณะกำลังจะเรียกกำลังเสริมนั้น เสียงของนางก็ขาดหายเฉีย
