ให้โครงกระดูกหมุนวนได้ด้วย”
ปวงชน “…”
ฉางซุนผิงเจิ้นหันมาถลึงตามองเจียงผิงอันพลางแผดเสียง “สารเลว! ฝีมือเจ้าหรือ!”
สุสานตระกูลฉางซุนของพวกเขาไม่ระเบิดโดยไร้เหตุผลแน่ ๆ
ตู้ม!
เสียงระเบิดดังขึ้นอีกครั้ง อีกหนึ่งลำแสงทะยานสูงสู่ฟากฟ้า
หัวใจของผู้ฝึกตนตระกูลฉางซุนสะท้าน
“สวนโอสถ! สวนโอสถระเบิดแล้ว!”
“ที่นั่นปลูกสมุนไพรไว้มากมาย ความพากเพียรที่สั่งสมมาเป็นหมื่น ๆ ปีของเรา ไม่เหลือแล้ว หมดสิ้นแล้ว”
ผู้ฝึกตนจากตระกูลฉางซุนที่ไปตรวจสอบสถานการณ์รวดร้าวใจ
เจียงผิงอันเห็นความรวดร้าวทุกข์ทนบนใบหน้าผู้ฝึกตนตระกูลฉางซุน ก็กล่าวปลอบอย่างเป็นมิตร
“อย่าห่วงเลย ยังมีให้ประหลาดใจกันอีก”
ขณะนี้เอง ทายาทผู้หนึ่งก็ซวนเซกระหืดกระหอบเข้ามา
“บรรพชน! แย่แล้วขอรับ บ่อน ้าวิญญาณ… บ่อน ้าวิญญาณถูกวางยาพิษ… คนตระกูลเรานับหมื่น ๆ คน…”
ผู้ฝึกตนคนนั้นยังไม่ทันพูดจบ ร่างก็ร่วงลงจากบนอากาศ หลังชักกระตุกสองสามหน ร่างของเขาก็แหลกเหลวเป็นกองเลือด ตกตายอย่างน่าสยดสยอง
ชั่วขณะนั้น ภูเขาจักรพรรดิปั่นป่วนอย่างรุนแรง
เสียงโหยไห้ กรีดร้องและก่นด่าดังระงม
ทั้งเหล่าอัจฉริยะและยอดฝีมือจากขุมกำลังหลักทั้งหลายล้วนหันมามองเจียงผิงอันเป็นตาเดียว
มิต้องสงสัยเลยว่าเรื่องนี้ไม่มีทางเป็นอุบัติเหตุ ผู้ต้องสงสัยรายใหญ่ที่สุดก็คือเจียงผิงอัน
ความเย็นเยียบเกินบรรยายแผ่ซ่านสู่ทุกดวงใจ
เจียงผิงอันไร้ปรานีเกินไป ระเบิดสุสานบรรพชน ทำลายสวนโอสถ
