นัก
เขาก าลังจะได้รับต าแหน่งเจ้านิกายเทวมาร ไม่ว่าคนเหล่านี้แท้จริงดูแคลนเขาเช่นไร อย่างน้อยที่สุด การแสดงออกของพวกเขาก็ยังเป็นการพยายามผูกมิตรอย่างเต็มที่อยู่ดี
แดนศักดิ์สิทธิ์เสินหุน ที่พ านักของผู้อาวุโสเก้า
ซูเหยียนซึ่งถูกถีบกระเด็นมาเดินโซซัดโซเซเข้าไปในต าหนักคุกเข่าลงตรงหน้าผู้อาวุโสเก้าดังตุ้บ
“ท่านปู่ ท่านต้องช่วยหลานนะขอรับ! ของของหลานถูกฉวยชิงไป!”
ซูเหยียนไม่เต็มใจยิ่ง เหตุใดเขาต้องมอบสมบัติที่เขาได้มาให้ผู้ฝึกตนขี้หมานั่นด้วย?
เขาเป็นคนในของแดนศักดิ์สิทธิ์เสินหุนแท้ ๆ แต่เพื่อเอาใจคนนอกคนหนึ่ง พวกเขากลับทุบตีข้าเหมือนเป็นหลาน น่าคับแค้นจริง
แม้ซูเหยียนจะพินอบพิเทาต่อหน้าผู้อาวุโสทั้งหลาย เขาก็ยังไม่เต็มใจให้สมบัติถูกช่วงชิงอยู่ดี
ดังนั้น ซูเหยียนจึงคิดมาหาปู่ผู้รักเขาที่สุด ซึ่งก็คือผู้อาวุโสเก้า
ผู้อาวุโสเก้าซูไห่ได้ยินว่าของของหลานตนถูกฉกฉวยไปเพื่อประจบผู้ฝึกตนต่างถิ่นก็เดือดดาลด้วยโทสะ
“พวกหนอนบ่อนไส้พวกนี้ เสี่ยวเหยียน เจ้ารอก่อนนะ ปู่จะไปทวงความยุติธรรมให้เจ้า! ไม่ว่าอีกฝ่ายจะเป็นใคร ปู่จะให้เขาคุกเข่าขอขมาเอง!”
ซูไห่สุดแสนหงุดหงิดใจ ของล ้าค่าอย่างซากปีศาจต้นไม้ขอบเขตพ้นพิบัติ ดันให้คนนอกไปเสียได้
เจ้าเฒ่าพวกนั้นยังมีศักดิ์ศรีของแดนศักดิ์สิทธิ์อยู่หรือไม่?
“ท่านปู่~”
ซูเหยียนสุดแสนตื้นตันใจ แม้เขาจะใช้ชีวิตมาหลายพันปี หัวใจถูกขัดเกลาแข็งแกร่ง เขาก็ยังดวงตาแดงก ่า
