นเฝ่ยชิงรั่ว “ข้างในนี้มีกู่พิษของอาจารย์หลิน ถ้าลูกเททิ้ง แผนจะไม่สำเร็จ กู่พิษไม่มีแล้ว แล้วจะอธิบายกับอาจารย์ว่ายังไง?”
พูดจบเขาก็อดไม่ได้ที่จะกุมคอของตัวเอง แล้วถอยออกห่างจากเฝ่ยชิงรั่วไปหนึ่งเมตรด้วยกลัวว่าเฝ่ยชิงรั่วจะยื่นแก้วให้เขา
“โธ่เอ๊ย ทุกคนบอกให้ทิ้ง แล้วยังมัวทำอะไรอยู่ล่ะ?”
“ให้ตายเถอะ ถ้าเธอตัดใจทิ้งไม่ได้ก็ดื่มมันลงไปเลย” ใครบางคนอดทนไม่ไหวจนด่าออกมา
เฝ่ยชิงรั่วตัวแข็งทื่อ เธอเคยโดนคนชี้ใส่แบบนี้เมื่อไหร่กัน?
น่าอายเกินไปแล้ว เธอรีบผลักแก้วไวน์ใส่มือเฝ่ยมา แล้วเอามือปิดหน้า วิ่งร้องไห้ออกไป
“แหวะ…” กลิ่นเหม็นรุนแรงจนเฝ่ยมาต้องกลอกตา
แต่ยังไม่ทันที่เขาจะคิดหาวิธีจัดการแก้วไวน์เจ้าปัญหา เฝ่ยมาก็เห็นคุณชายสามเวินบังคับรถเข็นออกไป เขาจึงรีบตามไปด้วยใจจดจ่อ
ทว่าเลขาที่คอยติดตามเวินสือเหนียนอยู่ตลอดกลับเข้ามาขวางไว้ดุจภูเขา แล้วหยิบแก้วไวน์ออกจากมือเฝ่ยมาอย่างง่ายดาย “คุณเฝ่ย เพื่อสุขภาพของคุณชายสามเวินและแขกคนอื่น ๆ ผมจะจัดการแก้วไวน์นี้แทนคุณเอง คุณคงไม่มีอะไรคัดค้านใช่ไหม?”
น้ำเสียงของคุณเลขานุการเหมือนปรึกษา แต่สีหน้าไม่ได้เกรงใจขนาดนั้น
ตอนนี้ท่าทางของเฝ่ยมาดูเหมือนมีแผนการร้ายบางอย่าง และเหมือนเขาจะต้องการทำร้ายคุณชายสามเวิน
เฝ่ยมาอ้าปากพะงาบ แต่แล้วก็ทำได้เพียงกล้ำกลืนความขมขื่น แล้วมองตามหลังเลขาที่เดินจากไป
สิ่งเดียวที่ปลอบใจเขาอยู่ก็คือหนอนพิษกู่ที่ละลายอยู่ในไ
