มากจริงเหรอ?”
เฉิงจื้อโหยวพยักหน้าแรงสุดพลัง …เหม็นสุด ๆ! เห็นแวบแรกก็รู้แล้วว่าน่าสงสัย!
อล้วเวินสือเหนียนก็หมดความสนใจ เขาวางแก้วลงบนโต๊ะ แล้วพูดอย่างเสียใจว่า “เสียดายที่ฉันไม่ได้กลิ่น”
คนภายนอกรู้ว่าคุณชายสามเวินมีร่างกายผิดปกติ การก้าวเดินไม่ถนัดถนี่
แต่คนส่วนใหญ่ไม่รู้ว่าคุณชายสามเวินไม่มีประสาทรับรสและกลิ่น
ไม่ว่าอาหารหรือรสชาติใด ๆ สำหรับคุณชายสามเวินแล้ว พวกมันล้วนไม่มีรสชาติ ไม่ต่างไปจากน้ำต้มสุก
เนื่องจากข้อบกพร่องนี้ถูกนำไปใช้ประโยชน์ได้โดยง่าย ดังนั้นตระกูลเวินจึงเก็บเรื่องนี้ไว้เป็นความลับอย่างแน่นหนา ยกเว้นคนไม่กี่คนเท่านั้นที่รู้ และไม่ควรมีคนรู้อีก
เมื่อคิดถึงตรงนี้ ในใจของเฉิงจื้อโหยวก็รู้สึกระแวดระวังขึ้นมาทันที หรือว่าตระกูลเฝ่ยจะรู้อะไร? พวกเขาต้องการทดสอบคุณชายสามเวินหรือเปล่า?
“คุณชายสาม ต้องจัดการตระกูลเฝ่ยหรือเปล่าครับ…”
ตระกูลเวินมีรูปแบบการจัดการและแก้ไขความเสี่ยงที่อันตรายที่ต้นเหตุมาตลอด
“ไม่จำเป็น” ในตระกูลเฝ่ย มีคนที่จัดการได้อยู่
เวินสือเหนียนคิดถึงเฝ่ยไป๋ลู่ที่กำลังดูละครอยู่ชั้นบน พลันมือขาวเรียวยาวชะงักไปชั่วครู่ ทำให้เขานับลูกประคำผิดไปหนึ่งเม็ด
[1] หนอนพิษกู่ หรือเรียกสั้น ๆ ว่ากู่พิษ คือสัตว์พิษที่ผ่านพิธีกรรมของชนเผ่าเหมียว ใช้วางพิษสังหารคนหรือใช้ถอนพิษ
