างยิ่ง
เพราะมีเจียงผิงอันอยู่ พวกเขานิกายเทวมารจึงไม่ต้องสู้กับเผ่ามารแล้ว และบุตรศักดิ์สิทธิ์ผู้นี้ก็แบ่งปันทรัพยากรกับปวงชน ดูแลผู้ฝึกตนระดับล่างอย่างพวกเขา
สีหน้าปรีดาอย่างเกินคาดฝันปรากฏบนใบหน้าของเยี่ยอู๋ฉิงน ้าตาเอ่อขึ้นในดวงเนตร “ลูกพี่!”
เขาว่าแล้วเชียว ลูกพี่ต้องไม่เป็นไร
ดวงตาของมั่วปู้ฟานเบิกกว้าง สีหน้าไม่อยากเชื่อ “เป็นไปไม่ได้เป็นไปไม่ได้เด็ดขาด! เจ้าจะไม่เป็นไรได้อย่างไร!”
เขายัดเจียงผิงอันเข้าไปในภาพวาดของมหาจักรพรรดิด้วยตนเอง
ฟังจากคนสกุลฉางซุนว่า นับแต่โบราณกาล แทบไม่มีผู้ใดเอาชนะภาพฉายมหาจักรพรรดิได้ กระทั่งร่างโกลาหลยังแพ้พ่าย
เหตุใดเจียงผิงอันจึงออกมาได้?
เขาเอาชนะมหาจักรพรรดิได้หรือ?
เป็นไปไม่ได้ เป็นไปไม่ได้เด็ดขาด!
จี้เฟยจ้องตรงมาที่มั่วปู้ฟาน “โอ้? ท าไมเจ้าถึงบอกว่าเป็นไปไม่ได้ล่ะ? ท าไมจึงคิดว่าจะเกิดเรื่องขึ้นกับบุตรศักดิ์สิทธิ์?”
ปวงชนล้วนเดาได้ว่าเป็นฝีมือมั่วปู้ฟาน แต่ไร้ซึ่งหลักฐาน ยามนี้มีอะไรดี ๆ ให้ดูแล้ว
เจียงผิงอันร่อนลงบนพื้น จ้องมองมั่วปู้ฟานอย่างเฉยชา “นิกายเทวมารมีกฎว่า ลอบฆ่าคนร่วมส านักต้องตายหรือ?”
“อย่ามาปรักปร ากันนะ เรื่องนี้เกี่ยวอะไรกับข้า?”
มั่วปู้ฟานรีบหนีไปซ่อนหลังมั่วชงบิดาตน
สีหน้าของมั่วชงด าคล ้าสุดขีด อันที่จริง เขารู้แล้วว่าบุตรตนนั่นแหละลงมือกับเจียงผิงอัน
เขายังรู้ด้วยว่าบุตรตนใช้วิธีอะไร ภาพวาดนั่นมีจ านงมหาจักรพรรดิ เจีย
