งผิงอันปลอดภัยอยู่ได้อย่างไร?
หรือเจียงผิงอันจะมีวิธีอื่นในการหลบหนี?
มั่วชงไม่คิดเลยว่าเจียงผิงอันจะเอาชนะมหาจักรพรรดิได้
ในความเห็นเขา เรื่องพรรค์นี้ไม่มีวันเกิดขึ้น
รอยยิ้มพลันบังเกิดบนใบหน้าของมั่วชง “ยอดเยี่ยม บุตรศักดิ์สิทธิ์ไม่เป็นไร แต่เจ้าท าให้เราเป็นห่วงแทบแย่”
“ก่อนหน้านี้เราก็หารือกันว่าจะให้เจ้าเป็นเจ้านิกาย ข้าคิดว่านี่เป็นข้อเสนอที่ดี บุตรศักดิ์สิทธิ์จะได้เป็นเจ้านิกายอายุน้อยที่สุดของนิกายเทวมารได้อย่างแน่นอน! หากผู้ใดไม่เห็นด้วย ตาเฒ่าผู้นี้แหละจะค้านก่อนใคร!”
ปวงชนทั้งหลายที่นี่ล้วนทราบความนัยวาจาของมั่งชง ข้าจะสนับสนุนเจ้าเป็นเจ้านิกาย อย่าเอาเรื่องกันเลย เรื่องที่ผ่านไปก็ให้แล้วกัน
เจียงผิงอันแค่นยิ้ม
“ข้าผ่านช่วงอายุที่ต้องอดทนอับอายแล้ว ลูกเจ้าเองที่ร่วมมือกับคนจากหอต าราเทียนเต้าจนเกือบใช้สมบัติฆ่าข้าได้ เจ้าคิดว่าจะให้แล้วไปแค่นี้หรือ?”
ทันทีที่วาจาถูกกล่าว ปวงชนรอบข้างก็ฮือฮาทันที่
“มั่วปู้ฟานลอบสังหารบุตรศักดิ์สิทธิ์จริง ๆ หรือ?”
“มันเกิดบ้าอะไรขึ้นกันแน่?”
“มั่วปู้ฟานสมควรตาย! บุตรศักดิ์สิทธิ์ท าให้เรานิกายเทวมารพ้นสงคราม กระทั่งเกือบตายเพราะมองหาแร่ให้เรา แต่เขากลับลงมือกับบุตรศักดิ์สิทธิ์!”
เสียงอุทาน สาปแช่งและอื่น ๆ ปนเป
สีหน้าของมั่วชงด าคล ้า “ใต้เท้าบุตรศักดิ์สิทธิ์ ก่อนหน้านี้ผู้อาวุโสผู้นี้เคยล่วงเกินเจ้า แต่เจ้าจงใจเก็บซ่อนไว้ครู่หนึ่ง ยามนี้ก็
