สายลมกู่ก้อง ต้นพฤกษ์ขาวด าสั่นสะท้านรุนแรง
เจียงผิงอันยืนบนยอดเขา เส้นผมสีขาวส่ายสะบัดตามสายลม
เขาพิชิตจ านงมหาจักรพรรดิอันสั่นสะท้านได้ทั่วโลกหล้า แต่ในใจกลับไม่มีความยินดีแม้เพียงนิด
เจียงผิงอันมองกระบี่ล ้าค่าสีทองซึ่งตกลงข้างตัวแล้วค่อยๆหลับตาลง น ้าตาโลหิตหยาดน้อยไหลออกจากหางตา
เขาสาบานแล้วแท้ ๆ ว่าจะไม่ให้ญาติมิตรมาตายต่อหน้าอีก แต่เขาก็ผิดสัญญา
เขาพยายามอย่างหนัก ไม่มัวเล่นสนุก ไม่เคยพักผ่อน แค่เพราะไม่อยากให้โศกนาฏกรรมซ ้ารอยบุพการี
แต่ก็ยังไม่เปลี่ยนอะไรเลย
ความเจ็บปวดในใจของเขาร้ายแรงจนมิอาจหายใจได้
“เจ้า… ชนะ”
เมื่อได้ยินเสียงอันคุ้นหู ร่างของเจียงผิงอันก็สะท้าน เงยหน้ามองตามเสียงทันที่
ในหน้าไร้ที่ติของเฉียนฮวั่นโหรวในอาภรณ์เรียบง่ายมองตอบกลับมาอย่างตกใจไม่อยากเชื่อ
ดวงตาของเจียงผิงอันเองก็เบิกกว้าง “เสี่ยวเซียง! เจ้า… เจ้ายังไม่ตาย!”
“ตายอะไร?” เฉียนฮวั่นโหรวมองเขาอย่างฉงนใจ เมื่อครู่นางแค่ถูกมหาจักรพรรดิควบคุมเอง
ทันใดนั้น เฉียนฮวั่นโหรวก็พลันตระหนักถึงบางสิ่ง “ที่เจ้าระเบิดพลังรุนแรงออกมาเมื่อครู่ เพราะเจ้าเห็นข้าตายหรือ?”
“มิผิด”
หนึ่งเสียงอันสูงส่งแว่วมาอีกครั้ง
ภาพฉายขาวด าปรากฏขึ้นอีกหน
เจียงผิงอันระแวดระวัง ตื่นตัวขึ้นมาทันที่ อีกฝ่ายยังไม่ตาย!
“ศึกนี้ไว้แค่นี้ก่อน หากเจ้าคิดสู้ต่อไป กินโอสถแล้วค่อยต่อกัน”ภาพฉายของมหาจักรพรรดิกล่าวเบา ๆ
เฉียนฮวั่นโหรวกล่าวกับมห
