าจักรพรรดิอย่างสงสัย “ผู้อาวุโสท่านจะไม่ฆ่าเราหรือ?”
ภาพฉายมหาจักรพรรดิบอกให้เจียงผิงอันกินโอสถแล้วค่อยสู้กันต่อ เห็นได้ชัดว่าไร้เจตนาสังหาร
“จะฆ่าพวกเจ้าไปท าไม? พวกเขาควรค่าให้จักรพรรดิผู้นี้ฆ่าด้วยหรือ?”
น ้าเสียงของภาพฉายมหาจักรพรรดินั้นสุขุม แต่แฝงด้วยความถือตน… ไม่สิ สูงส่ง… ก็ไม่ใช่อีก สรุปคือเป็นความอหังการ เปี่ยมความดูแคลนเหล่าผู้น้อยจากภายใน
เจียงผิงอันพอเข้าใจบางอย่าง เส้นผมสีขาวบนศีรษะหวนคืนสู่สีด า กุมก าปั้นคารวะ “ขอบคุณผู้อาวุโส”
มหาจักรพรรดิจงใจสร้างมายา เพื่อให้เขาทุ่มสุดก าลัง ปลุกพลังที่แฝงอยู่ในตัวขึ้นมา
ยามนี้ เจียงผิงอันบรรลุถึงจุดสูงสุดใหม่แล้ว
“ไม่ต้องขอบคุณข้าหรอก แค่ว่างจัดแล้วเบื่อ ๆ น่ะ”
“เจ้าให้ความรู้สึกเหมือนข้าในอดีต”
เสียงชมเชยของมหาจักรพรรดิขาวด าสุขุมและอ่อนโยน
เมื่อได้ยินค าประเมินของเขาต่อเจียงผิงอัน หัวใจของเฉียนฮวั่นโหรวก็สั่นสะท้านดุจพายุโหมอีกครั้ง
มหาจักรพรรดิประเมินเจียงผิงอันสูงเพียงนี้ กระทั่งยกเขาสูงเทียบตน!
มหาจักรพรรดิเป็นคนเช่นไร ยอดฝีมือไร้เทียมทานผู้เลิศล ้าในหนึ่งยุคสมัย ไร้เทียมทานในโลกหล้า
แล้วยามนี้ มหาจักรพรรดิบอกว่าเจียงผิงอันให้ความรู้สึกเหมือนตัวเองในกาลก่อน นี่คงเป็นการยอมรับสูงสุดในโลกหล้าแล้ว
เฉียนฮวั่นโหรวจนบัดนี้ก็ยังท าตัวไม่ถูก ปรากฏว่าเจียงผิงอันพิชิตมหาจักรพรรดิในขอบเขตเดียวกันลงได้
แม้นี่จะเป็นเพียงจ านงของมหาจักร
