งเขาสะเทือนฟ้า ดวงตาปริ่มน ้าตาอาดูรเล็กน้อย
ท่าทีเช่นนี้ท าให้ปวงชนผู้ไม่รู้ คิดจริง ๆ ว่ามั่วชงกับเจียงผิงอันมีสัมพันธ์อันดีต่อกัน
จี้เฟยก าหมัดจ้องมองมั่วชง
นางสงสัยว่าการหายตัวไปของเจียงผิงอันอาจเกี่ยวกับมั่วชง ต่อให้ไม่เกี่ยวกับมั่วชง ก็ต้องเกี่ยวกับมั่วปู้ฟาน
สุดท้ายแล้ว มั่วปู้ฟานก็คือผู้พบว่าเจียงผิงอันหายตัวไป
มั่วปู้ฟานเกลียดเจียงผิงอัน เขาจะไปหาเจียงผิงอันท าไม? และบังเอิญว่าเจียงผิงอันหายตัวไปพอดีด้วย
มั่วชงเล่นละครเกือบเสร็จ ก็พูดต่อกับปวงชนว่า “บุตรศักดิ์สิทธิ์ตายไป เผ่ามารก็เตรียมลงมือ ยามนี้เราต้องการบุตรศักดิ์สิทธิ์คนใหม่”
“บุตรข้ามั่วปู้ฟานสามารถอ่อนด้อย แม้พลังต่อสู้จะไม่เลิศล ้า แต่ก็มีปัญญาหลักแหลมล ้าเลิศ จะน าปวงชนต้านเผ่ามารได้แน่นอน!”
มุมปากมั่วปู้ฟานยกยิ้ม
เจียงผิงอันบ้าบออะไร ไร้เทียมทานบ้าบออะไร
มิใช่สุดท้ายก็ตายเพราะแผนของเขาอยู่ดีหรือ?
ผู้มีชีวิตรอดจนจุดจบต่างหากคือผู้ชนะ
ส่วนเรื่องนี้จะน าสู่การตอบโต้ของเผ่ามาร เกิดผู้บาดเจ็บล้มตายมากมายเช่นไร หาได้สะท้านสะเทือนถึงเขาไม่ คนตายมิใช่เขาอยู่ดีนี่
ขอเพียงเขาได้ต าแหน่งบุตรศักดิ์สิทธิ์มา ภายหน้าเขาก็อาจได้เป็นเจ้านิกาย และใช้ทรัพยากรนี้ในการแข็งแกร่งขึ้นได้
ทันใดนั้น มั่วปู้ฟานก็สัมผัสได้ถึงจิตสังหารชวนสะพรึงสายหนึ่ง
เขาหันกลับไป และพบคู่เนตรงามเปี่ยมความแค้นคู่หนึ่ง
ลูกน้องของเจียงผิงอัน เหมือนจะชื่อว่าเย
