ยด้านที่ดุร้ายออกมาเผชิญหน้ากับเฝ่ยไป๋ลู่ “ทำไมคุณถึงช่วยเขาล่ะ?”
หากเป็นความขัดแย้งภายในครอบครัวธรรมดา ๆ เฝ่ยไป๋ลู่ก็คงไม่สอดมือเข้ายุ่ง แต่หากใช้วิชาคุณไสยทำร้ายผู้คนแบบนี้ เธอไม่อาจอยู่เฉยได้ “ใช้วิชาคุณไสยที่ชั่วร้ายทำลายมนุษย์ด้วยกันแบบนี้ เป็นใครก็คงไม่อยู่เฉยทั้งนั้น”
ใบหน้าของเวินหมินพลันบิดเบี้ยว ทำไมเวินโจวถึงโชคดีขนาดนี้ มีคนมาช่วยชีวิตเขา ทั้ง ๆ ที่เขากำลังจะตายอยู่แล้ว!
เวินโจวตกใจกับความเกลียดชังในดวงตาของเวินหมิน “พี่ ทำไม…?” อยากให้เขาตายมากขนาดนั้นเลยเหรอ?
“ทำไม?” เวินหมินก้มลงพึมพำกับตนเอง แต่ทันใดเขาก็หัวเราะเหมือนคนบ้า ชี้นิ้วไปที่คุณพ่อเวิน แล้วมองเขาอย่างมุ่งร้าย “ทั้งหมดเป็นเพราะคุณ!”
“คุณลุงผู้แสนดีของฉัน คุณรู้ไหมว่าฉันเกลียดคุณมากแค่ไหน? แกถึงกับฆ่าแม่ของฉันและบังคับให้พ่อฉันออกไปจากเมืองเจียงเพื่อรักษาตำแหน่งหัวหน้าตระกูลเวินอันแสนล้ำค่าของตัวเองไว้! จนพ่อฉันต้องกลายเป็นจิตรกรตกอับที่เทียบค่ากับแกไม่ได้ ทั้งแกยังบีบบังคับฉันมาตลอด ดังนั้นฉันจึงอยากรู้ ว่าตอนฉันฆ่าเวินโจวและพรากตำแหน่งสูงส่งของแกมาเป็นของตัวเอง แกจะรู้สึกยังไง!”
ดวงตาของคุณพ่อเวินเบิกกว้าง เขากุมหน้าอกตัวเองด้วยโทสะ
ยารักษาโรคหัวใจที่ออกฤทธิ์เร็วอยู่ที่ไหน ที่ไหน!
เฝ่ยไป๋ลู่ส่งน้ำชาหนึ่งแก้วให้อีกฝ่ายอย่างเป็นกังวล เกรงว่าพ่อเวินจะเป็นลมตายไปเสียก่อน
เพียะ！
คำพูดของเวินหมินถูกขัดจังหวะ ศีร
