บทที่ 37 เราเป็นพี่น้องกัน ทำไมถึงต้องทำร้ายกันด้วย!
เสียงโห่ร้องและกินดื่มกันมากมายในห้องจัดเลี้ยง โดยมีเวินสือเหนียนครองตำแหน่งตัวเด่นของงานอย่างมั่นคง
แต่เนื่องจากสุขภาพของคุณชายสามเวิน จึงไม่มีใครกล้าดื่มไวน์กับเขา พวกเขาจึงเสนอน้ำชาแทนน้ำเมาทั้งหลาย
ทุกคนสนทนากันไม่ดังนัก แต่พวกเขาก็ดูจะมีช่วงเวลาที่ดี
เวินโจวนั่งประจำที่ จู่ ๆ ก็เริ่มง่วงงุนในบรรยากาศรื่นเริงเช่นนี้ สติของเขาเริ่มเลือนรางขึ้นเรื่อย ๆ จนอดไม่ได้ที่จะนอนฟุบลงกับโต๊ะและหลับไป
ตอนนั้นเอง มีคนเข้ามาทักทายเวินโจวพร้อมแก้วไวน์ ทว่าทันทีที่มือของเขาแตะบ่าชายหนุ่ม ร่างกายของเวินโจวก็ล้มลงกับพื้น
“อ๊า คุณชายเวิน!!!” ชายคนนั้นตกใจมากจนทรุดตัวลงกับพื้นด้วยสีหน้าหวาดกลัว
แขนขาของเวินโจวแข็งทื่อ เขายังคงนอนคว่ำหน้าอยู่แม้ล้มลงกับพื้นแล้ว
ทว่าเขากลับมีรอยยิ้มอันเงียบสงบปรากฏบนใบหน้าราวกับแค่นอนหลับสนิทไป
ภายใต้สถานการณ์ประหลาดเช่นนี้ ผู้คนโดยรอบก็เริ่มรู้สึกหวาดกลัว
คุณพ่อเวินรีบเข้ามาพยุงร่างชายหนุ่มขึ้น
มือของเขารู้สึกเย็นยะเยือก หัวใจพลันดิ่งวูบ ก่อนจะตะโกนบอกคนอื่น ๆ “ไปเรียกหมอมา!”
คุณพ่อเวินทั้งเขย่าและตะโกนเรียกเวินโจว
ลมหายใจของเวินโจวสม่ำเสมอ แต่กลับปลุกไม่ตื่น ราวกับว่าเขาถูกวิญญาณชั่วร้ายเข้าสิง
พลันก็ได้ยินเสียงรถเข็นเลื่อนมาตามพื้น
“หลีกหน่อย” เสียงของผู้ชายคนนั้นเย็นชา ผู้คนที่อยู่รอบ ๆ พ่อลูกตระกูลเวินรีบเคลื
