่อนตัว เปิดทางให้ทันที
คุณพ่อเวินผู้สิ้นหวังเงยหน้าขึ้น มองตัวเอกของงานเลี้ยงในวันนี้กำลังนั่งรถเข็นมาอยู่ข้างหน้าเขา
เวินสือเหนียนถอดลูกประคำออกจากข้อมือ
ลูกประคำเส้นนี้ได้รับการบูชาในวัดมาเป็นเวลาหลายร้อยปี และมีกลิ่นหอมของไม้จันทน์
หลังจากอาจารย์มอบให้เวินสือเหนียน เขาก็ไม่เคยให้มันห่างกาย
ยามสัมผัสร่างของเวินโจวลูกประคำก็อุ่นขึ้น
หัวใจของทุกคนก็เต้นแรง
เวินโจวปรือตาอย่างง่วงงุน แล้วก็เห็นคนกลุ่มหนึ่งมองเขาอยู่
เวินโจว “…”
“ผมเป็นอะไรไปเหรอ?” เวินโจวสับสน เขาเพิ่งหลับไป อีกทั้งยังฝันดีมาก เขาจำไม่ได้ว่าฝันถึงอะไร แต่รู้แค่ว่าเป้นฝันที่สวยงาม เขามีความสุขเสียจนอดไม่ได้ที่จะหลงระเริงไปกับมัน และไม่อยากจากมาเลย ทันใดเขาก็ถูกบางอย่างกระแทกเข้าใส่ ทำให้สะดุ้งตื่นจากความฝัน
คุณพ่อเวินคืนลูกประคำให้เวินสือเหนียนด้วยความเคารพ เมื่อหันกลับมาเห็นความโง่เขลาของลูกชาย เขาก็ตบลูกด้วยความโกรธและพูดว่า “เมื่อกี้แกเป็นอะไร? หลับลึกไม่ยอมตื่นเลย รู้ไหมว่าฉันตะโกนปลุกกี่รอบ จนฉันกลัวเกือบตายว่าจะสูญเสียแกไป ถ้าคุณชายสามเวินไม่ยื่นมือเข้าช่วย แกคงไม่ฟื้นแล้ว!”
สถานการณ์แปลกๆ ที่ลูกชายของฉันกำลังเผชิญอยู่ตอนนี้คงถูกวิญญาณชั่วร้ายเข้าสิงแน่ ๆ
โชดีที่คุณชายสามเวินยื่นมือเข้าช่วย
คุณพ่อเวินจับหน้าอก หากเกิดเหตุการณ์นี้อีกครั้ง เกรงว่าหัวใจเขาคงจะทนรับไม่ไหวแล้ว
เวินโจวสับสน สักพักเขาจึงรู้ว่านอนอยู่บน
