ยสีหน้าเคร่งขรึม “ทำไมนายไม่ถามเวินหมินด้วยตัวเองล่ะ?”
เวินหย่งดูงุนงง แลดูไม่รู้อะไร
เวินหมินยังคงมีท่าทีปกติ เมื่อเห็นเฝ่ยไป๋ลู่ปรากฏตัว เขาก็แสดงความสับสน ก่อนจะเข้าใจทันที “คุณลุง เธอเป็นคนบอกคุณแบบนั้นใช่ไหมถึงเข้าใจผมผิด?”
เขาหันมองเวินโจว “อาโจว นายคงไม่เชื่อสิ่งที่เฝ่ยไป๋ลู่พูดใช่ไหม เธอเป็นคนโกหกถึงได้พูดไร้สาระ นายจะเชื่อสิ่งที่เธอพูดได้ยังไง?”
เฝ่ยไป๋ลู่จิบชาอย่างใจเย็น “ฉันเป็นคนโกหกไหม คุณนั่นแหละที่รู้ดีที่สุด”
เวินโจวจ้องเวินหมินเขม็ง “พี่นั่นแหละที่โกหกผมมาตลอด พี่คงรู้ดีว่าเครื่องรางสงบสุขที่พี่ให้ผมมาคืออะไร หยุดเสแสร้งได้แล้วพี่!”
ในน้ำเสียงของเขาแฝงด้วยความเจ็บปวด
เวินหมินเป็นทั้งญาติและพี่ชายของเขา ทำไมถึงต้องการทำร้ายเขา?
พี่อยากให้เขาตายจริง ๆ เหรอ?
[1] ป่วยนานจนเป็นหมอเสียเอง เป็นคำอุปมาสำหรับคนที่มีประสบการณ์มากมายในบางสิ่งบางอย่าง และโดยธรรมชาติแล้วมีความสําเร็จอย่างลึกซึ้งและกลายเป็นผู้เชี่ยวชาญ
