ผู้ฝึกตนที่เป็ นห่วงเจียงผิงอันผ่อนหายใจโล่งอก ตกใจหมด คิด ว่าเจียงผิงอันจะรับมือเผ่าจระเข้กลืนสวรรค์มิได้เสียแล้ว
แต่เมื่อคิดดูดี ๆ เป็ นห่วงไปก็เกินกว่าเหตุ เผ่าจระเข้กลืนสวรรค์ ดาษดื่นเช่นนี้จะเป็ นภัยคุกคามต่อเจียงผิงอันได้อย่างไร?
เผ่าจระเข้ที่ถูกเจียงผิงอันสังหารหวนคืนร่างเดิมทันใด
มันเป็ นจระเข้ขนาดมหึมา ยาวสามจั้งกว่า เป็ นสีเทาดา ปกคลุม ด้วยเกล็ดแข็ง กรงเล็บแหลมคม ทว่าไร ้ศีรษะ โลหิตหยาดหยด
“คังรุ่ย ไอ้โง่นี่ไม่รู ้จักป้ องกัน สมควรตายแล้ว”
คังหงกวงเหินเข้าไปในอาคม “เจ้าแมลง! กล้าสังหารเผ่าจระเข้ กลืนสวรรค์อันสูงส่งของเรา เจ้ามีโทษสถานเดียวคือตาย!”
ผู้ดูแลอาคมกล่าวขึ้นเฉียบพลัน “จากกฎเกณฑ์ ต้องรอหนึ่งชั่ว ก้านธูปมอดจึงท้าทายได้ หากฝ่ าฝืนกฎ เจ้าจะตาย”
เผ่าปีศาจมาทาตัวกร่างกาแหงในถิ่นมนุษย์ หากมิใช่เพราะยอด ฝีมือเหล่านี้ไม่อาจลงมือกับตัวตนขอบเขตต่ากว่าตามใจชอบเพราะ
