จะเป็ นการฝ่ าฝืนกฎเกณฑ์ พวกเขาคงฆ่าเจ้าพวกนี้ตกตายไปนาน แล้ว
เจียงผิงอันไม่ต้องฟื้นตัว แต่เขาฉวยโอกาสเวลาส่วนนี้ไปทา อย่างอื่น
ไม่ได้กินอะไรมานานแล้ว เกือบลืมแล้วด้วยว่าการกินอาหารเป็ น เช่นไร
เขารวบรวมไม้ฟืนบนพื้นมากองรวมกัน และใช ้วิชาลูกไฟใส่ฟืน
เจียงผิงอันนากระบี่เล่มหนึ่งออกมา ถลกหนังเหนียวแข็ง ภายนอกของจระเข้กลืนสวรรค์ ผ่าเครื่องในแล้วโยนส่วนที่กินไม่ได้ ให้กับแมลงสูบโลหิตเก้าวังเวง
จระเข้ตัวนี้มีขนาดยาวสามจั้งกว่า เขาตัดออกมาสองฉื่อ หลัง ชาระล้างแล้ว เขาก็เสียบกระบี่แล้วยกขึ้นย่างไฟ
“แกไอ้สารเลว! วอนตายเสียแล้ว!”
คังหงกวงมองสหายร่วมเผ่าถูกช าแหละย่างไฟต่อหน้า โทสะก็ ระเบิดเยี่ยงภูเขาไฟ ปราณชวนสะพรึงหลากจากร่าง ปรวนวายุป่ วน เมฆา
“โอ้? ยังรู ้จักโมโหเป็ นด้วยหรือ?”
เจียงผิงอันยิ้มหยัน
แม้เขาจะฝึกฝนอยู่ เขาก็ยังได้ยินวาทะของเจ้าพวกนี้
กักขังมนุษย์ กินเด็กชาวมนุษย์
ตราบใดที่เป็ นคนปกติ ได้ยินแล้วย่อมมีโทสะ
เจียงผิงอันวางกระบี่พักบนไม้ ลุกขึ้นปัดฝุ่นทรายบนมือ
“มาสิ ข้ารู ้ว่าเจ้าอยากมานอนข้างเพื่อนร่วมเผ่าเจ้าแทบทนไม่ ไหวแล้ว”
“เจ้ามนุษย์สามหาว! คิดจริง ๆ หรือว่าฆ่าคังรุ่ยไปแล้วจะท าตัว กร่างก าแหงได้? ข้าจะให้เจ้ารู ้เองว่าแมลงเป็ นเช่นไร!”
