ห้ชัดเจนตรงนั้นเลยก็ดี
เวินโจวกลอกตาแล้วเสนอ “ไม่ต้องเรียกเธอมาหรอก ยังไงเราก็ไม่มีอะไรทำอยู่แล้ว ไปหาเธอกันเถอะ”
…..
“อาจารย์เฝ่ย ขอบคุณอย่างยิ่งที่ช่วยผมกำจัดคาถายืมโชคที่ชั่วร้ายนั่น ครอบครัวของเรารู้สึกขอบคุณคุณมาก…” เพียงเฉินซีคิดว่าหากไม่มีเฝ่ยไป๋ลู่ช่วย ตนเองจะต้องตกอยู่ในสถานการณ์บ้านแตกสาแหรกขาด ในใจก็หวาดกลัวกับเหตุการณ์นั้นแล้ว
การได้เห็นเฝ่ยไป๋ลู่ ก็เหมือนกับเห็นพ่อแม่กลับมาเกิดใหม่
เฝ่ยไป๋ลู่คิดไม่ถึงว่าจะได้เจอกับเฉินซีที่นี่
เธอไม่ได้เจอเฉินซีมาสักระยะแล้ว บัดนี้ไม่มีความหดหู่ระหว่างคิ้วของเขาอีก บนหน้าปรากฏเพียงรอยยิ้มที่พึงพอใจและมีความสุข ดูเหมือนว่าทั้งครอบครัวและอาชีพการงานทุกอย่างดีขึ้น เปลี่ยนกลับสู่ดวงชะตาที่กำหนดไว้แต่แรก
“คาถาชั่วร้ายทำร้ายผู้คน ในฐานะคนในวงการจะมีเหตุผลอะไรนั่งมองอยู่เฉย ๆ โดยไม่สนใจ? แต่ถึงแม้ว่าโชคของคุณจะถูกเรียกคืนมาแล้ว แต่ค่ายกลยืมโชคยังคงสร้างความเสียหายบางอย่างให้คุณอยู่ ต่อจากนี้จะต้องทำความดีให้มาก สะสมคุณธรรมและคำอวยพรนะคะ”
เฉินซีพยักหน้าด้วยความเคารพ “ผมจะเชื่อฟังอาจารย์ทั้งหมดครับ ผมได้บอกให้คนดำเนินการบริจาคกำไรของบริษัทให้กับหมู่บ้านบนภูเขาที่ยากจนเป็นจำนวนสามเปอร์เซนต์ กระจายให้กับสังคมอย่างสม่ำเสมอ…”
ตอนนี้เองเวินโจวและคนอื่น ๆ ก็มาถึง เมื่อเห็นเฝ่ยไป๋ลู่กำลังพูดคุยกับชายวัยกลางคนอย่างเข้ากันได้ดีและมีความสุข ทันใดต่างคนต่
