างก็มีความคิดแตกต่างกันไป
เฝ่ยชิงรั่วประหลาดใจ “น้องสาวของฉันทำความรู้จักกับเพื่อนได้เร็วขนาดนี้เชียว ดูท่าความกังวลของฉันก่อนหน้านี้จะไม่จำเป็นแล้ว”
เวินหมินเยาะเย้ยเบา ๆ ในดวงตามีความดูถูกดูแคลน
เด็กสาวทำความรู้จักและเป็นเพื่อนกับเถ้าแก่วัยกลางคนงั้นเหรอ?
เพื่อนประเภทที่นอนบนเตียงได้หรือเปล่า?
เขารู้จุดประสงค์ของหญิงสาวซึ่งมาจากสถานที่เล็ก ๆ อย่างเฝ่ยไป๋ลู่ที่มาร่วมงานเลี้ยงสังสรรค์แบบนี้ดี ไม่แปลกใจเลยที่ครอบครัวเฝ่ยอยากเก็บเฝ่ยชิงรั่วไว้มากกว่าเลือดเนื้อเชื้อไขของตัวเอง
เวินโจวขมวดคิ้ว หรือว่าเฝ่ยไป๋ลู่ได้รับคำเชิญจากเถ้าแก่เฉิน?
ไม่สนแล้ว ยังไงก็มาแล้ว เข้าไปทักทายเสียหน่อยก็ไม่เห็นเป็นไร
“เถ้าแก่เฉิน ไม่เจอกันนานเลยครับ ได้ยินว่าช่วงนี้คุณโชคดีมาก ได้โปรเจกต์ติดต่อกันหลายโครงการเลย น่าอิจฉาจริง ๆ ครับ!”
เฉินซีเหลือบมองเฝ่ยไป๋ลู่ ครั้นเห็นสีหน้าของเธอเรียบเฉย ก็ครุ่นคิดคำนึงท่าทางของอาจารย์ในใจ และเมื่อหันไปคุยกับเวินโจวจึงปิดบังเรื่องบางส่วนไว้อย่างเลี่ยงไม่ได้ “บางทีที่ช่วงนี้ผมโชคดีอาจเพราะได้พบกับเทพเจ้าแห่งความมั่งคั่ง*[1] ก็เป็นได้… ละมั้ง”
“ท่านนี้คือ…? เพื่อนตัวน้อยที่เถ้าแก่เฉินเพิ่งจะทำความรู้จักในงานเลี้ยงใช่ไหม?” เวินโจวยิ้ม สายตาของเขาเบนไปที่เฝ่ยไป๋ลู่ แล้วดวงตาก็ฉายประกายความประหลาดใจ
ผู้หญิงคนนี้มีสีหน้าที่เย็นชา ม่านตาสีดำลึก ให้อารมณ์ที่มีเอกลักษณ์ไม่เหมือนใค
