รที่เธอสั่งไว้ล่วงหน้า
เธอหยิบสตรอว์เบอร์รีชิ้นหนึ่งยัดเข้าปาก ขณะตอบข้อความว่า “นายจ้างเป็นคนให้จดหมายเชิญมา”
[เธอมีงานทำแล้ว? แบบนี้ก็ไม่ใช่สตรีมเมอร์เต็มเวลาแล้วสิ!? ถึงว่าทำไมเธอไลฟ์สั้นจัง โคตรน่าเสียดาย!!!]
“ทุกชีวิตล้วนลำบาก ตอนนี้ฉันเลยทำงานสองอย่างน่ะ” เฝ่ยไป๋ลู่คิดอยู่พักหนึ่ง แล้วกล่าวด้วยคำศัพท์ที่ทันสมัยมากขึ้นว่า “แน่นอน คุณจะเรียกฉันว่าเป็นวัยรุ่นยุคใหม่ก็ได้”
[66666]*[2]
[ทำไมเธอไม่หยุดทำงานพาร์ตไทม์แล้วลงคอนเทนต์มากกว่านี้ล่ะ ช่องไลฟ์สดของเธอได้รับความนิยมมากเลยนะ ต้องกวาดรางวัลได้มากมายแน่นอน ถ้าไม่พอก็ไลฟ์สดเพิ่ม อย่าลงคอนเทนต์ครั้งละหนึ่งชั่วโมงสิ]
ไม่ เธอยังต้องฝึกตนอีก
เฝ่ยไป๋ลู่พูดคุยขณะรับประทานอาหาร ค่อย ๆ คุ้นเคยกับการถ่ายทำม็อกบังมากขึ้นเรื่อย ๆ
เธอชี้อาหารไปที่กล้อง กัดอาหาร แล้วพูดว่า “เนื้อปูในจานหน่อไม้ฝอยสองชิ้นนี้มีความนุ่มไม่คาว ไข่ปูก็อวบ และหน่อไม้ก็สด…”
“สตูว์ไก่ทั้งใสและกลมกล่อมมาก เนื้อก็นุ่ม นักวิชาการด้านอาหารบางท่านยังกล่าวว่า ‘ไก่มีกลิ่นหอม เนื้อสดกรอบ ส่วนน้ำซุปใสมีสีขาวนวล’ รสชาติดีจริง ๆ ต้องลองชิมดู…”
[(กลืนน้ำลาย) ดูไลฟ์แล้วหิวเลย ทั้งที่เพิ่งกินข้าวเย็นไปชั่วโมงกว่า ๆ เอง…]
[ฉันเปิดแอปซื้อกลับบ้านเงียบ ๆ ต้องการจะสั่งรายการเดียวกัน แต่มันกลับไม่พร้อมให้บริการเสียอย่างนั้น!]
[ขอบคุณนะไป๋ลู่ ฉันเบื่ออาหารมา 1 ปีแล้ว วันนี้รู้สึกอยากกิน
