หวังหลานแย้มยิ้ม ใช ้หมัดวารีรินอย่างไม่รีบร ้อน
วิชาหมัดของเขาลื่นไหลเช่นสายน้า แปรเปลี่ยนไม่อยู่นิ่ง สลาย การโจมตีลงได้
หวังหลานมีร่างอันพิเศษ สั่งสมปราณได้มากมาย ซ้ายังมีวรยุทธ ์ พิเศษ จึงยิ่งสั่งสมพลังได้มากกว่าเก่า
ด้วยความสามารถนี้ เขาทาให้คู่ต่อสู้เหนื่อยอ่อนมานักต่อนัก
เหมือนเช่นนักล่าที่ลดทอนกาลังเหยื่อทีละน้อย สร ้างความ แตกตื่นกังวล รอให้เหยื่อสิ้นแรง แล้วจึงลงมือเผด็จศึก
มุมปากหวังหลานยกยิ้ม เจียงผิงอันติดกับเขาแล้ว ยามนี้ก็รอ เพียงให้พลังกายของอีกฝ่ายเหือดสิ้นเท่านั้น
แม้การโจมตีของหมัดอู๋จี๋จะไม่แข็งกล้า แต่การสิ้นเปลืองพลัง กายนั้นหาใช่น้อย
สองชั่วยาม อย่างมากก็สองชั่วยาม เจียงผิงอันจะร ้อนใจรีบจู่โจม สุดท้ายก็เหนื่อยพ่ายไปเอง
หวังหลานยังคงประมือกับเจียงผิงอันอย่างไม่รีบร ้อน ยามสอง หมัดเผชิญหน้า กระแสอากาศรอบทิศก็ปั่นป่วนรุนแรง
กาลเวลาผ่านไป ทั้งสองสู้กันแต่เช ้าจนเที่ยงวัน ดวงตะวันเด่น เหนือหล้า แดนดินร ้อนระอุ
ผู้ฝึ กตนบนอัฒจันทร ์หากไม่ฝึ กฝน ก็แยกย้ายออกจาก อัฒจันทร ์อย่างเบื่อหน่ายแล้ว
กระทั่งโฆษกคนงามยังใจลอย นั่งในเงาร่ม ขยับเรียวขางดงามไป มา
“น่าเบื่อยิ่งนัก ไปกันเถอะ ไม่ต้องดูแล้ว”
“ยังไม่จบอีก! เร็ว ๆ เข้า!”
“พวกเจ้าสองคนยังควรค่าให้เรียกเป็ นอัจฉริยะอยู่หรือ ไสหัวไป เสีย!”
ผู้ชมอารมณ์เสียเริ่มก่นด่า
หากการต่อสู้ระหว่างทั้งสองดุเดือดอลังการ นั่งดูสักสองชั่
