วยามก็ ไม่เสียหาย แต่ทั้งสองล้วนแล้วน่าเบื่อหน่าย เจ้าชก ข้าก็ชก หามีสิ่ง ใดให้ตื่นตา
หวังหลานมองเจียงผิงอันผู้ไร ้ปฏิกิริยาออกนอกหน้าใด ๆ แล้วใน ใจก็เริ่มปรากฏความลนลาน
เหตุใดเจียงผิงอันจึงไม่ร ้อนใจ?
มันผิดคาดของเขาไปอย่างสิ้นเชิง
หากเป็ นตามปกติ เจียงผิงอันควรร ้อนใจเร่งมือ โจมตีอย่างไม่สน พลังที่เหลือจนเหนื่อยล้ม
แต่เจียงผิงอันยังคงเยือกเย็นไม่แตกต่าง
ไม่รู ้ว่าจะยังสู้เช่นนี้ต่อได้อีกนานเพียงไร
หวังหลานคิดใช ้การสั่นคลอนจิตใจ กล่าวขึ้นว่า “สหายเต๋าเจียง เคยได้ยินชื่อ ‘วิชาซ่อนจักรวาล’ หรือไม่?”
“ไม่เคย”
เจียงผิงอันตอบเสียงเบา อีกฝ่ายเบื่อจนอยากชวนคุยหรือ?
สีหน้าของหวังหลานนิ่งค้าง เจียงผิงอันไม่เคยได้ยินชื่อวรยุทธ ์ สูงสุดเช่นนี้หรือ
เขาถามต่อ “แล้วสหายเต๋าเจียงเคยได้ยินถึงนักพรตเสินซวี หรือไม่?”
“ผู้สังหารมังกรมารน่ะหรือ?”
เจียงผิงอันและฮัวชิงอวี่มีข้อตกลงกัน อีกฝ่ ายขอให้เขาออกตาม หากระดูกมังกรมาร ซึ่งเกี่ยวข้องกับนักพรตเสินซวี
ฮัวชิงอวี่บอกว่ามังกรตนนั้นตกสู่วิถีมาร และถูกนักพรตเสินซวี สังหารที่เกาะเทวะ
“ถูกต้อง นั่นแหละนักพรตเสินซวี เซียนท่านสุดท้ายในโลกหล้า และเป็ นหนึ่งในสิบยอดฝีมือยิ่งใหญ่ ตัวตนเลิศล้าสะท้านหล้าด้วย”
สายตาของหวังหลานสุดแสนย าเกรงโหยหา “หมื่นปี ก่อน เส้นทางเซียนปลาสนาการ แค่คนผู้นั้นไม่รู ้ทาได้เช่นไร จึงฝืนเปิด เส้นทางเซียน บรรลุสู่ภพเซียนได้”
เจียงผิงอ
